เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 631 ใจสงบนิ่ง
พีระมิดขนาดมหึมาตรงหน้าใต้แสงจันทร์ดูราวกับสัตว์ยักษ์ที่กำลังนิ่งเงียบ ลานกว้างว่างเปล่าไร้ผู้คน บรรยากาศเก่าแก่จากยุคโบราณอบอวลอยู่โดยรอบ
“พี่ห้าเว่ย พวกเรามาช้าเกินไปแล้ว คนที่นี่เข้านอนกันหมดแล้ว” จางเสี่ยวอิงกล่าว
นางกับเว่ยจิ้งแวะพักในเผ่ามนุษย์ดึกดำบรรพ์ทางตอนเหนือของทวีปอเมริกาอยู่นานกว่า 2 ชั่วโมง ตอนนี้เป็นเวลาราว 4 ทุ่มตามเวลาของทวีปอเมริกา สำหรับคนโบราณก็นับว่าเป็นยามดึกแล้ว
“จะลงไปดูหรือไม่” เว่ยจิ้งถาม เขาเองก็สนใจเรื่องกองทัพราชวงศ์ซางข้ามทะเลไปทางตะวันออกตามที่จางเสี่ยวอิงเล่าไม่น้อย
“จะมีอันตรายหรือไม่” จางเสี่ยวอิงถาม นางเป็นคนอยากรู้อยากเห็นก็จริง แต่เอาเข้าจริงกลับขี้ขลาดไม่น้อย
“ข้าจะคุ้มครองเจ้า”
“แต่ข้าก็ไม่อยากให้ท่านตกอยู่ในอันตราย” จางเสี่ยวอิงส่ายหน้า ที่นี่ทำให้นางรู้สึกขนลุก ครั้งหน้าหากต้องไปยังสถานที่ที่เวลาต่างจากต้าเฉียน คงต้องออกเดินทางตอนกลางคืนอีกแล้ว
“มีคนออกมาแล้ว!” เว่ยจิ้งกล่าว ดวงตาจับจ้องคน 3 คนที่กำลังรีบรุดออกมาจากเงาของพีระมิดยักษ์ พวกเขาถือตะเกียงน้ำมันอยู่ในมือ และคนหนึ่งยังสะพายปืนไรเฟิลไว้ด้วย
“ว้าว! ที่นี่ก็เจริญไม่น้อยนี่นา! ตะเกียงน้ำมันก็เหมือนกับของต้าเฉียนเลย!” จางเสี่ยวอิงกล่าว