เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 630 แสงอรุณ
「พวกเจ้าไม่ต้องกลัว พวกเรามาเพื่อช่วยพวกเจ้า」จางเสี่ยวอิงกล่าวยิ้มๆ กับคนกลุ่มหนึ่งตรงหน้า ซึ่งยืนนิ่งราวกับไก่ไม้ แม้นางจะวางท่าทีสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับร้อนรนเป็นอย่างยิ่ง เพราะคนเหล่านี้ฟังคำพูดของนางไม่เข้าใจ อีกทั้งบนใบหน้าของทุกคนยังทาสีอย่างน้อย 3 ชนิด
ผู้คนจากชนเผ่าดั้งเดิมเองก็ใช่ว่าพบมนุษย์กลุ่มอื่นแล้วจะคิดสังหารอีกฝ่ายทันที พวกเขาย่อมพยายามหลีกเลี่ยงการสร้างศัตรูโดยไม่จำเป็น เพื่อไม่ให้ตนเองและเผ่าต้องเดือดร้อน อีกทั้งระหว่างพวกเขายังมีกฎเกณฑ์ในการประพฤติตน ยึดถือหลักมีบุญคุณต้องทดแทน มีความแค้นต้องชำระ
ยิ่งไปกว่านั้น จางเสี่ยวอิงยังมีรอยยิ้มงดงาม ท่าทีเป็นมิตร เห็นได้ชัดว่าไม่มีเจตนาร้าย และนางยังลงมาจากยานบิน—แม้พวกเขาจะไม่ได้เห็นกับตา แต่คิดดูก็รู้ว่า บนทุ่งหิมะแห่งนี้ คนที่มีรูปลักษณ์เช่นนี้ย่อมต้องออกมาจากตัวประหลาด พวกเขาถึงกับไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าคนทั้งสองเป็นมนุษย์ธรรมดาหรือไม่
แม้อิงซ่างจืออิงยังเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว แต่เมื่อเห็นจางเสี่ยวอิงกับเว่ยจิ้ง และได้ยินเสียงของจางเสี่ยวอิง เขาก็เข้าใจทันทีว่าเสียงที่ตนได้ยินเมื่อครู่นี้เป็นเสียงของหญิงสาวผู้นี้ เขามองใบหน้าของคนในเผ่าซึ่งวาดแต้มจนดูราวกับภูตผี แล้วหันไปมองใบหน้าขาวผ่องงดงามของหญิงสาว คล้ายดวงจันทร์ที่ลอยอยู่กลางท้องฟ้ายามราตรี จึงเข้าใจว่าตนเองได้รบกวนอีกฝ่ายเข้าแล้ว