เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 632 ความกระวนกระวาย
คราวนี้เรื่องใหญ่แล้ว เหล่าหมอหลวง องครักษ์ และผู้ติดตามใกล้ชิดที่ตามฮ่องเต้ออกจากวัง ต่างหน้าซีดเผือด ขันทีหลิวคุกเข่าลงกับพื้น กอดน่องฮ่องเต้แน่นพลางร้องไห้คร่ำครวญ “ฝ่าบาทไม่ได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาท! พระองค์ขึ้นไปไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ!”
พวกเขาไม่ได้อยู่ในห้องเพื่อดูภาพเคลื่อนไหวด้วยกัน พอเห็นฮ่องเต้จูงมือฮองเฮาออกมา ตอนแรกก็นึกว่าฮ่องเต้เพียงอยากมาดูเจ้านกเหล็กตัวนี้ ใครจะคิดว่าพระองค์อยากลองนั่งมัน น่ากลัวเกินไปแล้ว! นี่มันก้อนเหล็กชัดๆ! ของแบบนี้อยู่บนฟ้า...โหวติ้งไห่คงใช้เวทมนตร์เป็นกระมัง?
“เจ้าคนแก่ไร้ยางอาย! เราแค่อยากไปเยี่ยมลูกสาวที่คิดถึง ในเมื่อพี่ชายคนโตได้ยานบินลำนี้มา เราก็เป็นพระอัยกาของเขา ไฉนจะขึ้นไม่ได้ พี่ชายคนโตกับภรรยานั่งได้ เราก็นั่งได้ หากเจ้าไม่วางใจ ก็ขึ้นไปนั่งด้วยกันเสียสิ”
ฮ่องเต้ไม่ได้กริ้ว กลับลากขันทีหลิวขึ้นยานบินผ่านประตูห้องโดยสาร แล้วยังไม่ลืมประคองฮองเฮาอย่างเอาใจใส่ ท่าทางนั้นชวนขบขันยิ่งนัก
แม้พระองค์จะเคยประชวรหนัก แต่สมัยหนุ่มก็เคยออกรบไปทั่ว ร่างกายจึงยังมีพื้นฐานแข็งแรง ขันทีหลิวเองก็ไม่กล้าออกแรงเต็มที่ สุดท้ายจึงถูกลากขึ้นยานบินไปด้วย พอได้ยินฮ่องเต้ตรัสว่าจะไปเยี่ยมลูกสาว ก็แทบเป็นลมล้มพับ
องค์หญิงเจาหยางอยู่ห่างจากเมืองหลวงหลายพันลี้ แต่ก่อนฮ่องเต้จะเสด็จออกจากวังแต่ละครั้งต้องระวังแล้วระวังอีก คราวนี้กลับจะออกจากเมืองหลวงไปไกลหลายพันลี้ อยากไปก็ไปเลย เขาแทบไม่กล้าคิด!