เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 629 เทพสวรรค์
เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง พวกเขาเห็นทุ่งรกร้างขาวโพลนไปด้วยหิมะ มีจุดดำเล็กๆ กระจายอยู่ประปราย กระทั่งลดระดับลงถึงพื้นจึงมองเห็นชัดว่า จุดดำเหล่านั้นคือฝูงกระทิงป่าที่มีขนหนาปกคลุม แม้ดูดุร้าย แต่แท้จริงกลับขี้ขลาดยิ่งกว่าอะไร พอมีลมพัดหรือหญ้าไหวก็แตกตื่นวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง
“เป้ยเป้ย ตื่นได้แล้ว ถึงที่หมายแล้ว” เว่ยจิ้งเขย่าจางเสี่ยวอิงที่นอนหลับสบายอยู่ข้างกาย โดยเอนพนักเก้าอี้ลงจนราบ
“ถึงไหนแล้วหรือ” จางเสี่ยวอิงถาม พลางขยี้ตาแล้วลุกขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง
บนโลกใบนี้ยังมีพื้นที่ห่างไกลผู้คนอยู่ทุกหนแห่ง แต่ที่นี่เป็นฤดูหนาวเหมือนเมืองหลวง เช่นนั้นก็ต้องอยู่ในซีกโลกเหนือแน่นอน
“ทุ่งหญ้าใหญ่ในอเมริกาเหนือ ดูสิ กระทิงป่าฝูงใหญ่เต็มไปหมด มองไม่เห็นสุดขอบเลย” เว่ยจิ้งกล่าว ขณะเดียวกันก็อดทอดถอนใจไม่ได้ ที่นี่ช่างเป็นผืนดินอันอุดมสมบูรณ์เสียจริง ลองคิดดูว่าทางเหนือของเมืองเย่ก็เป็นทุ่งหญ้าใหญ่เหมือนกัน แต่จะมีภาพเช่นนี้ได้อย่างไร กระทิงป่าแต่ละตัวหนักอย่างน้อย 2,000 จิน มิน่าเล่าบันทึกจึงกล่าวว่าชนพื้นเมืองที่นี่พึ่งพาการล่ากระทิงเหล่านี้เพื่อประทังชีวิตให้อิ่มท้องได้