เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 628 ยานบินอวกาศ
เมื่อเห็นเว่ยจิ้งคำนับอย่างนอบน้อมพร้อมกับพี่ชาย จางเสี่ยวอิงก็อยากฮึกเหิมจนตบอกตัวเองแล้วพูดว่า “ได้ ไม่มีปัญหา ฝากไว้ที่ข้าเอง” น่าเสียดายที่นางเป็นคนขี้ขลาดมาแต่ไหนแต่ไร อุตส่าห์พยายามปลดล็อกผังเทคโนโลยี ก็เพียงเพราะไม่อยากตรากตรำลำบาก อีกทั้งจะได้ช่วยให้ตนกับลูกหลานกินดื่มเที่ยวเล่นอย่างสะดวกสบาย แต่เรื่องที่เดิมทีเรียบง่ายบริสุทธิ์เช่นนี้กลับมาเกี่ยวพันกับการกอบกู้อารยธรรมมนุษย์เสียได้ นางกดดันหนักมาก!
“ถ้าพวกเราทำไม่สำเร็จเล่า? หรือพวกท่านรอจนถึงวันที่พวกเราทำสำเร็จไม่ไหว?” จางเสี่ยวอิงคนขี้ขลาดถามเสียงอ่อย เห็นได้ชัดว่าจิตใจของนางหนักอึ้งยิ่งนัก
ผู้อำนวยการโจวยิ้ม
“สหายร่วมชั้นเรียนเสี่ยวอิงถามคำถามนี้ได้ ข้าก็พอใจมากแล้ว เรื่องใหญ่หลวงเช่นนี้ หากตกอยู่ในมือคนธรรมดาคนใดก็ตาม พวกเขาส่วนใหญ่คงเลือกหลบเลี่ยงก่อน แต่เห็นได้ชัดว่าเจ้ามองเรื่องนี้เป็นความรับผิดชอบของตนเองแล้ว
“ไม่เป็นไร คนรุ่นเราไม่มีทางทำสำเร็จแน่นอน แม้แต่สิบชั่วคนถัดไปก็อาจยังทำไม่ได้ พวกเราจะช่วยเหลือพวกเจ้าอย่างสุดความสามารถ บรรพบุรุษของพวกเราเคยกล่าวไว้ว่า รีบร้อนเกินไปย่อมไม่ได้ผล ดังนั้นการก้าวไปทีละก้าวอย่างมั่นคงจึงสำคัญที่สุด ให้เหล่านักวิจัยของต้าเฉียนหลีกเลี่ยงหลุมพรางที่พวกเราเคยตกลงไปให้ได้มากที่สุด