เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 614 สัมผัสถึง
ทว่าเจ้าหน้าที่กู้ภัยมาถึงเร็วกว่าที่จางเสี่ยวหุนคาดไว้มาก หลังฝนหยุดได้ไม่นาน จางเสี่ยวหุนก็เห็นแสงแรงกล้าส่องเข้ามา ครู่ต่อมาเขาก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นเคย
เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะมองท้องฟ้าด้านนอก ฟ้าเพิ่งเริ่มสางเป็นสีขาวขุ่น
เขาเติมฟืนอีก 2 ท่อนลงในกองไฟ ให้เปลวเพลิงลุกโชนขึ้น จากนั้นก็หยิบเสื้อคลุมของตนที่คลุมอยู่บนตัวเซียวหยวนจิ่นขึ้นมาสวมอย่างเบามือ แล้วเดินออกจากที่พักพิงไปมองผิวน้ำ
แสงแรงกล้ากวาดผ่านบริเวณที่เขาอยู่ เขาราวกับได้ยินเสียงน้องสาวร้องเรียก “พี่ชาย” จึงขมวดคิ้วแน่นขึ้น หันกลับไปหยิบฟืนที่กำลังลุกไหม้ขึ้นมาท่อนหนึ่งจากกองไฟ แล้วยกชูขึ้นสูง
“พี่ชาย! พี่ชายอยู่ตรงนั้น! พี่ห้าเว่ย ข้าเห็นพี่ชายแล้ว!” เขาได้ยินเสียงน้องสาวที่ตื่นเต้นจนสะอื้น หัวใจพลันอ่อนยวบลง
เรือท้องแบนติดเครื่องยนต์จอดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เขากับเซียวหยวนจิ่นขึ้นฝั่ง เซียวสือเอ้อร์กระโดดขึ้นฝั่งก่อน แล้วหันกลับไปช่วยจางเสี่ยวอิงขึ้นมา พอเท้าแตะพื้น นางก็วิ่งขึ้นเนินไปทันที เซียวสือเอ้อร์รีบตามไปข้างกาย
“ช้าหน่อย ระวังล้ม!” จางเสี่ยวหุนเตือนจากบนเนิน พลางเดินลงไปรับนาง
“พี่ชาย! พี่ชาย!” จางเสี่ยวอิงเร่งฝีเท้าวิ่งไปหาพี่ชายสุดกำลัง แต่บนเนินไม่มีทางเดิน นางต้องใช้ทั้งมือและเท้าคว้ากิ่งไม้เตี้ยๆ กว่าจะมาถึงข้างกายจางเสี่ยวหุนได้ก็โผเข้ากอดเขาแล้วร้องไห้โฮ
“ข้าตกใจแทบตาย พี่ชาย! ข้ากลัวแทบตาย!” นางร้องไห้โฮพลางตัดพ้อ