เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 613 การอยู่ร่วมกัน
จางเสี่ยวหุนแทบไม่กล้าหวนคิดถึงชั่วขณะนั้น ที่จริงเขาเป็นคนแรกที่เห็นเด็กๆ ริมแม่น้ำ และตระหนักถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาทันที เดิมทีเขาตั้งใจจะพุ่งเข้าไปช่วยเด็กๆ เป็นคนแรก จึงไม่ได้สังเกตเห็นเซียวหยวนจิ่นที่ควบม้าตรงเข้ามา
กว่าจะสังเกตเห็นเซียวหยวนจิ่น นางก็พุ่งไปถึงริมฝั่งแม่น้ำแล้ว จากนั้นก็ถูกกระแสน้ำเชี่ยวกรากพัดพาไปในพริบตา
เขาจำไม่ได้แล้วว่าตอนกระโจนลงไปในกระแสน้ำเชี่ยวกรากนั้นคิดอะไรอยู่ คงไม่ได้คิดอะไรเลย หากคิดสักนิด เขาคงไม่มีทางกระโดดลงไปในน้ำป่าที่รุนแรงถึงเพียงนี้ เพราะจากการฝึกฝนที่เขาเคยได้รับ เมื่อไม่มีอุปกรณ์ช่วยชีวิต โอกาสรอดในกระแสน้ำเชี่ยวกรากเช่นนี้แทบเป็นศูนย์ การฝึกของพวกเขาส่วนใหญ่จึงเน้นให้รู้จักสังเกตกระแสน้ำเชี่ยวกรากประเภทนี้ แล้วหลีกเลี่ยงให้มากที่สุด เพื่อไม่ให้ต้องสละชีวิตอย่างสูญเปล่า
แต่ตอนนั้นเขากลับกระโจนลงไปในกระแสน้ำเชี่ยวกรากเช่นนี้โดยไม่แม้แต่จะคิด บางทีลึกๆ ในใจเขาอาจไม่ยอมให้นางต้องไปตายเพียงลำพัง ความไม่ยอมนี้เอาชนะสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของเขาได้
เซียวหยวนจิ่นมอบความเชื่อมั่นให้เขาว่าจะเอาชนะกระแสน้ำเชี่ยวกรากได้ เขาสัมผัสได้ถึงความปรารถนาจะมีชีวิตอยู่ของนางอย่างแรงกล้า เขารู้ว่านางไม่อยากตาย เช่นนั้นเขาก็จะไม่ปล่อยให้นางตาย