เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 612 สูญหาย
ฝนที่ตกต่อเนื่องกันหลายระลอกหล่อเลี้ยงต้นไม้บนแนวเขาสองข้างทางหลวงไปรษณีย์ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองหลวงจนเขียวชอุ่ม น้ำในแม่น้ำข้างทางซึ่งเดิมใสจนมองเห็นก้นแม่น้ำก็ขุ่นขึ้นเล็กน้อย เด็กๆ ในหมู่บ้านริมแม่น้ำยังคงเล่นสนุกอยู่ริมน้ำ เมื่อก่อนแม่น้ำแม้จะใสสะอาด แต่ตื้นเกินไป พวกเขาทำได้เพียงยืนแช่น้ำที่ลึกแค่เข่า ไม่อาจว่ายน้ำได้ ทว่าตอนนี้น้ำดูเหมือนจะสูงถึงต้นขาแล้ว เด็กๆ จึงถอดเสื้อผ้าจนล่อนจ้อน เตรียมลงไปเล่นน้ำให้ชุ่มฉ่ำ
เสียงกระแสน้ำดังขึ้นอย่างฉับพลัน กึกก้องสนั่นไปทั่วหุบเขา เด็กโตคนหนึ่งตะโกนลั่น “รีบหนีเร็ว! น้ำป่ามาแล้ว!” จากนั้นก็หันหลังวิ่งหนีทันที เด็กๆ ต่างพากันแตกฮือ ทว่าเด็กคนหนึ่งวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็นึกขึ้นได้ว่าลืมเสื้อผ้าไว้ นั่นเป็นชุดใหม่ที่แม่เพิ่งตัดให้ จึงหันกลับไปเก็บเสื้อผ้า
มวลน้ำหลากทะยานเข้ามาด้วยพลังอันน่าหวาดหวั่น เด็กคนนั้นกำลังจะถูกน้ำพัดไปอยู่รอมร่อ ม้าสีน้ำตาลแดงตัวหนึ่งควบพุ่งมาราวสายฟ้า เงาร่างสีเขียวทะยานลงจากหลังม้า พุ่งเข้าใส่เด็กคนนั้นแล้วเหวี่ยงเขาขึ้นไปยังที่สูง ทว่าร่างนั้นกลับถูกน้ำหลากกลืนหายไปในพริบตา
แทบจะในเวลาเดียวกัน ม้าสีเทาอีกตัวหนึ่งก็ปรากฏบนลำน้ำราวกับลูกธนู เงาร่างสีดำกระโจนจากหลังม้าลงไปในน้ำหลาก พุ่งตรงไปยังร่างสีเขียวที่โผล่ๆ จมๆ อยู่กลางสายน้ำ