เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 565 ใส่ใจ
ห่างเหินก็ห่างเหินเถิด ด้วยความภักดีที่จือเซี่ยมีต่อเซียวหยวนจิ่น หากไม่เอาไม้กวาดด้ามใหญ่ไล่นางออกไปก็นับว่าดีแล้ว
จางเสี่ยวอิงยิ้มพลางพยักหน้า “ได้ ข้าจะรอนาง”
นางนั่งอยู่เพียงลำพังตรงโต๊ะทำงานของตน เบื้องหน้าคือโต๊ะทำงานของเซียวหยวนจิ่น บนโต๊ะของนางว่างเปล่า ส่วนบนโต๊ะของเซียวหยวนจิ่น นอกจากพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกแล้ว ยังมีโหลแก้วกระจกเลี้ยงปลาตัวเล็กอยู่ใบหนึ่ง นี่เป็นโหลแก้วกระจกจากรถบ้าน จางเสี่ยวอิงนำลงมาไว้ที่บ้านเพื่อเลี้ยงปลาสีสันสดใสตัวน้อยที่จับได้จากลำธาร เซียวหยวนจิ่นเห็นแล้วชอบมาก มารดาของนางจึงยกให้
ตอนนั้นโรงงานแก้วยังไม่เริ่มผลิตแก้วกระจก เซียวหยวนจิ่นจึงไม่กล้ารับไว้ จางเสี่ยวอิงบอกนางว่าไม่ช้าก็เร็วแก้วกระจกจะผลิตออกมาได้ ถึงเวลานั้นโหลแก้วกระจกเช่นนี้จะมีเท่าไรก็ได้ นางจึงยอมรับไว้
ช่างเป็นหญิงสาวที่รู้จักหาความสุขจากชีวิตเสียจริง! จางเสี่ยวอิงคิด พลันรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาไม่น้อย
บนโต๊ะยังมีบันทึกผู้ป่วยที่เซียวหยวนจิ่นคัดลอกไว้ตามปกติ จางเสี่ยวอิงหยิบเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่าน ตอนนี้นางรู้แล้วว่าหากคุ้นชินกับการเขียนพู่กันจีน ความเร็วก็ไม่ได้ช้ากว่าการใช้ปากกาหมึกซึมเท่าไร เพียงแต่การฝนหมึกต้องใช้น้ำและค่อยๆ ฝน จึงยุ่งยากกว่าอยู่บ้าง