เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 563 ความเจ็บปวด
ภายในห้องอาหาร ทุกคนต่างล้อมวงอยู่รอบโต๊ะที่วางสตรอว์เบอร์รีไว้ ผลไม้สีแดงสดเหล่านี้มีหยดน้ำเกาะพราว ส่งกลิ่นหอมหวานออกมา
จางเสี่ยวอิงมองแม่ของตนอย่างหงุดหงิดใจ “หนูดันลืมไปซื้อเมล็ดพันธุ์!”
“ไม่เป็นไรหรอก สตรอว์เบอร์รีพวกนี้เก็บเมล็ดไว้ปลูกได้ ซื้อเมล็ดมาก็ใช่ว่าจะเป็นพันธุ์นี้เสียหน่อย” หลี่หลานปลอบลูกสาว
สำหรับนางแล้ว เมล็ดพันธุ์อะไรนั่นไม่สำคัญ ขอเพียงลูกสาวไม่ได้ถูกทิ้งไว้ในยุคปัจจุบันอย่างโดดเดี่ยว และกลับมาถึงต้ากันอย่างปลอดภัย ทุกอย่างก็ถือว่าดีแล้ว
“ไม่ใช่แค่เมล็ดสตรอว์เบอร์รี หนูไม่ได้ซื้อเมล็ดอะไรมาเลย” จางเสี่ยวอิงกล่าว ไม่อาจให้อภัยตัวเองได้เลย
อย่างเช่นเมล็ดข้าวโพด เมล็ดกาแฟ! ตอนนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีใครค้นพบกาแฟในฐานะพืชสำหรับทำเครื่องดื่มหรือยัง ในห้วงเวลาที่แล้ว ตอนกาแฟกลายเป็นสินค้ายอดนิยม พ่อค้าชาวอาหรับที่ต้องการผูกขาดการค้ากาแฟต่างขายเมล็ดกาแฟที่ต้มสุกแล้ว ผู้คนมากมายพยายามหาทางนำต้นกล้ากาแฟกลับไป แม้กระทั่งต้องเสี่ยงชีวิตแทบเอาตัวไม่รอด
แต่โอกาสอันดีงามเช่นนี้กลับถูกนางปล่อยให้หลุดลอยไปเสียแล้ว
“จดจำชื่อเว็บไซต์ให้ดี หากจะอ่านนิยายจากไต้หวัน ต้องเข้าเว็บไซต์นิยายไต้หวัน สะดวกสุดๆ”
“สอนทุกคนเก็บเมล็ดพันธุ์ก่อน เรื่องอื่นค่อยกลับไปว่ากัน” จางเสี่ยวหุนเตือนน้องสาว