เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 562 เหลือเมล็ดพันธุ์ไว้
รัตติกาลปกคลุมเมืองหลวง จวนกั๋วกงเว่ยอันกว้างใหญ่มีเพียงเรือนหลักที่สว่างไสวด้วยแสงเทียน ภายในโถงใหญ่ ฮูหยินกั๋วกงเว่ยกุมถ้วยชาไว้สองมือ พลางนั่งนิ่งเงียบด้วยความกลัดกลุ้ม
ลูกชายกลับบ้านได้ยากนัก พอร่วมโต๊ะอาหารกับพวกท่านทั้งสองเสร็จก็รีบร้อนออกไปอีก บอกว่าจะไปจวนตระกูลจาง ไม่รู้ว่าจะกลับจวนเมื่อใด
หากจางเสี่ยวอิงไม่ได้ออกไปด้วย นางก็คงพอเข้าใจลูกชายอยู่หรอก แต่ทั้งสองกลับเมืองหลวงมาพร้อมกันแท้ๆ แยกจากกันเพียงครึ่งวันเท่านั้น!
นี่ถึงกับแยกจากกันแม้แต่วันเดียวไม่ได้เลยหรือ?
กั๋วกงกลิ้งลูกวอลนัตลูกใหญ่สองลูกในมือ แล้วกล่าวกับฮูหยินกั๋วกงเว่ยว่า “อย่าโมโหไปเลย ไม่คุ้มหรอก อย่างน้อยเขาก็ยังรู้จักกลับจวนมากินข้าวกับเราสองคนก่อน แล้วค่อยไป”
คราวนี้หลังลูกชายออกไปข้างนอกแล้วกลับมา ดูเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนอยู่บ้าง เอาใจใส่พวกเขาสองสามีภรรยามากขึ้น ไม่ได้ทื่อมะลื่อเหมือนเมื่อก่อน เขายังนึกปลื้มใจว่าลูกชายรู้จักโตเสียที ใครจะคิดว่าพอลุกจากโต๊ะอาหารก็เผ่นไปเลย
พูดตามตรง เขาเองก็ไม่ค่อยพอใจนัก
“พี่น้องตระกูลจางสองคนนั้นมีมนตร์วิเศษอะไรกันแน่ เหตุใดแต่ละคนถึงได้เป็นเช่นนี้...เฮ้อ!” ฮูหยินกั๋วกงเว่ยพูดไม่ออกอีก
กั๋วกงรู้ว่านางหมายถึงเรื่องใด เรื่องที่อังอังไปเฉวียนโจว พวกเขาก็รู้กันอยู่แล้ว แน่นอนว่ามีเพียงคนส่วนน้อยที่เกี่ยวดองเป็นญาติกับนางเท่านั้นที่รู้