เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 561 โรคกลัวเชื้อโรค
ในห้องหนังสือเล็กพลันเงียบกริบ ทุกคนมองเว่ยจิ้งที่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างกระอักกระอ่วน ส่วนเว่ยจิ้งเองก็เห็นได้ชัดว่าตกตะลึง บนใบหน้าถึงกับเผยสีหน้าสับสนออกมา ฟักทองกับมันฝรั่งเองก็หยุดทะเลาะกันเพราะมีคนแปลกหน้าโผล่มาอย่างกะทันหัน ต่างพากันมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
อันที่จริง เว่ยจิ้งเดินเข้ามาใกล้ห้องหนังสือเล็กพลางฟังบทสนทนาระหว่างจางเสี่ยวหุนกับจางเสี่ยวอิงที่สลับกับเสียงฟักทองและมันฝรั่งเถียงกันมาตลอดทาง เมื่อเขามาถึงประตูใหญ่ของจวนตระกูลจาง องครักษ์ก็บอกว่า จางเสี่ยวหุนสั่งไว้ให้เขาตรงไปห้องหนังสือเล็กได้เลย เขาจึงได้ยินประโยคที่ชวนให้เหลือเชื่อนี้มาตลอดทาง
เป้ยเป้ยของเขากินขี้เทาจริงหรือ
นางเป็นคนที่แม้แต่จะหั่นผลไม้ยังต้องเอาใบมีดไปลนไฟก่อนด้วยซ้ำ! ไม่ว่าเห็นอะไรก็คิดว่ามีแบคทีเรียเท่านั้นเท่านี้ มีไวรัสนั่นนี่ ก่อนกินข้าว หลังเข้าห้องน้ำ หรือกลับมาจากข้างนอก ล้วนต้องล้างมืออย่างพิถีพิถัน แถมยังต้องล้างมือตามวิธีเจ็ดขั้นตอน เรียกได้ว่าเป็นโรคกลัวเชื้อโรคแล้ว แต่เรื่องกินขี้นี่มันอะไรกัน
เป็นไปไม่ได้! ต้องเป็นคำพูดเหลวไหลของเด็กเล็กแน่!
“มันฝรั่งเอ๋ย พี่สาวไม่ได้กินขี้ของเจ้า แต่ช่วยดูดขี้เทาออกมาให้ต่างหาก พี่ห้ามาแล้ว! รีบเข้ามาสิ!” หลี่หลานลุกขึ้นทักทายเว่ยจิ้ง พลางแก้ข่าวให้ลูกสาวของตนไปด้วย
หญิงสาวถูกพูดว่ากินขี้ต่อหน้าคู่หมั้นของตัวเอง นี่มันหายนะชัดๆ!