เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 555 เครื่องบินจำลอง
เว่ยจิ้งผู้ถูกมองว่า “ไม่ธรรมดา” เงยหน้ามองท้องฟ้า หวนคิดถึงช่วงเวลาที่กระโดดลงมาจากบนนั้น ในใจพลุ่งพล่านไม่รู้จบ
สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าชีวิตนี้จะผ่านศึกหนักหรือศึกใหญ่เพียงใด สร้างความชอบทางทหารโดดเด่นเพียงไหน ก็ล้วนเทียบไม่ได้กับการกระโดดครั้งนี้ เป็นเรื่องที่เอาไปคุยโวต่อหน้าหลานกับเหลนได้ไม่รู้จบก็ยังไม่เกินจริง
จำชื่อเว็บไซต์ต้นฉบับให้ได้
“เสี่ยวเว่ย สุดยอดไปเลย!” เพราะมัวแต่มองเว่ยจิ้งจนใจลอย จ้าวเหล่ยจึงลงพื้นแล้วหน้าคะมำ เขาลุกขึ้น ถอดร่มชูชีพออก ไม่ทันปัดดินที่เปื้อนตัวก็รีบเดินเข้ามาทักทายเว่ยจิ้ง
เว่ยจิ้งยังคงเงยหน้ามองฟ้าอย่างครุ่นคิด เจ้าหน้าที่ประจำจุดลงจอดยืนอยู่ข้างๆ เดิมทีคิดจะเข้าไปช่วยถอดร่มชูชีพให้ แต่ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใดถึงไม่กล้าเข้าไปรบกวน ส่วนช่างภาพก็ยังเล็งกล้องมาทางเว่ยจิ้ง ลูกค้าหล่อเท่ขนาดนี้ หากเกลี้ยกล่อมให้เขาทิ้งคลิปไว้ให้ฐานการบินนำไปทำโฆษณาประชาสัมพันธ์ได้ก็ดีสิ ต่อให้เป็นแค่คลิปสั้นๆ หรือภาพถ่ายสักสองสามใบก็ยังดี!
เว่ยจิ้งหันไปมองจ้าวเหล่ย ยิ้มให้เล็กน้อย ก่อนประสานมือคำนับ “ขอบคุณที่ดูแล”
แม้เขาจะฟังคำพูดของจ้าวเหล่ยไม่เข้าใจ แต่จากสีหน้าอีกฝ่ายก็เห็นได้ชัดว่ากำลังชมตน อีกทั้งสีหน้าของจ้าวเหล่ยยังบ่งบอกว่าเริ่มสงสัยในฐานะของเขาแล้ว
สงสัยก็สงสัยไปเถิด อย่างไรคืนนี้เขาก็จะหายไปจากโลกนี้แล้ว
เว่ยจิ้งคิด ในใจรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง