เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 556 วิทยุสื่อสาร
วัตถุที่ทำให้เว่ยจิ้งจ้องมองมีขนาดไม่ใหญ่ ยาวและกว้างราว 25 เซนติเมตร หนาประมาณ 10 เซนติเมตร ตัวเครื่องสีดำสนิท มีปุ่มหมุนทรงกลมปุ่มหนึ่งกินพื้นที่เกือบครึ่งด้านขวา รอบปุ่มใหญ่ยังมีปุ่มหมุนเล็กอีก 4 ปุ่ม นอกจากปุ่มหมุนแล้ว พื้นที่บนแผงควบคุมที่เหลือยังเต็มไปด้วยปุ่มกดสารพัด ส่วนด้านซ้ายเป็นหน้าจอ รอบหน้าจอก็มีช่องเสียบและปุ่มกดอยู่เต็มไปหมด เครื่องทั้งเครื่องดูซับซ้อนมาก
“นี่คือวิทยุสื่อสาร” จ้าวเหล่ยบอกก่อนที่จางเสี่ยวอิงจะแปลให้เสียอีก คนสมัยปัจจุบันจำนวนมากไม่รู้จักวิทยุสื่อสาร มักเข้าใจว่าเป็นวิทยุหรือเครื่องบันทึกเสียง ความจริงเดี๋ยวนี้แม้แต่คนหนุ่มสาวก็แทบไม่รู้จักวิทยุหรือเครื่องบันทึกเสียงแล้ว แต่ก็ยังมีบางคนชอบเล่นวิทยุสื่อสาร นับเป็นกลุ่มคนเฉพาะกลุ่ม และในกลุ่มนี้ก็มีคนที่ชอบเล่นเครื่องบินจำลองอยู่ด้วยไม่น้อย ตัวเขาเองเป็นสมาชิกสมาคมวิทยุสื่อสารเมืองหลวง
“พี่ห้าเว่ย นี่คือวิทยุสื่อสาร!” จางเสี่ยวอิงบอกเว่ยจิ้งอย่างตื่นเต้น เธอกลับลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ไปได้อย่างไร เธอกับเว่ยจิ้งพยายามสร้างวิทยุสื่อสารขึ้นมาในต้าเฉียน ตอนนี้ติดอยู่ที่วัสดุ ไม่ใช่แค่วิทยุสื่อสารเท่านั้น งานวิจัยพัฒนาหลายอย่างก็ชะงักเพราะวัสดุทั้งสิ้น ทำไมเธอถึงไม่เคยนึกได้เลยว่าควรซื้อวิทยุสื่อสารกลับไปสัก 30 หรือ 50 เครื่อง
ที่จริงเว่ยจิ้งเดาได้แล้วว่านี่คือวิทยุสื่อสาร เขาเคยเห็นวิทยุสื่อสารสารพัดชนิดมาก่อน เพียงแค่อยากถามยืนยันกับจ้าวเหล่ยเท่านั้น