เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 554 กระโดดร่ม
“ว้าว—โอ้—!” จางเสี่ยวอิงปิดตา สัมผัสความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกขณะเครื่องบินเร่งไต่ระดับ เครื่องบินลำเล็กแบบนี้โคลงเคลงไม่น้อย เดิมทีนางก็กลัวตายอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งตื่นเต้นจนขาอ่อนแรง
“อย่ากลัวไปเลย เป้ยเป้ย” เว่ยจิ้งเอื้อมมือไปด้านหลัง กุมมือจางเสี่ยวอิงไว้ ทว่าแท้จริงแล้วเขาเองก็อยากตะโกนเสียงดัง ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะตื่นเต้นเกินไป!
เสียงเครื่องยนต์ดังมาก พวกเขาจึงสวมหูฟังกันอยู่ จางเสี่ยวอิงยังเอาแว่นกันแดดของพี่ชายมาสวมให้เว่ยจิ้งด้วย ไม่เช่นนั้นเมื่อเครื่องบินไต่ขึ้นสู่ท้องฟ้า แสงแดดคงแยงตา วันนี้อากาศเหนือเมืองหลวงปลอดโปร่งอย่างหาได้ยาก ทัศนวิสัยจึงดีเป็นพิเศษ
“ตอนนี้เราอยู่ที่ความสูง 485 เมตร ความเร็ว 235 กิโลเมตรต่อชั่วโมง” กัปตันหลิวแนะนำ
เมื่อเครื่องบินทรงตัวได้มั่นคงขึ้น จางเสี่ยวอิงก็ลืมตาขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง
“สวยจังเลย!” นางพูด ก่อนแปลคำพูดของกัปตันหลิวให้เว่ยจิ้งฟัง แล้วผลักมือเขากลับไป “พี่ห้าเว่ย ไม่ต้องห่วงข้าหรอก ดื่มด่ำกับการบินให้เต็มที่เถอะ”
นางไม่ควรปล่อยให้ท่าทีของตนส่งผลต่อเว่ยจิ้ง เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้นั่งเครื่องบิน
“ได้ หากเจ้าไม่อยากนั่งแล้ว เราก็กลับก่อนเวลาได้” เว่ยจิ้งกล่าว เที่ยวบินครั้งนี้จางเสี่ยวอิงเลือกช่วงเวลาที่ยาวที่สุด คือ 1 ชั่วโมง หากทำให้นางตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อก็ไม่ดีแน่
“ไม่ต้อง ข้าไม่กลัวแล้ว!” จางเสี่ยวอิงตะโกน