เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 542 สตรีนางหนึ่ง
“เป้ยเป้ย อย่าเพิ่งรีบร้อน นั่งลงก่อน อักษรกระดองเต่าคืออะไรหรือ?” เว่ยจิ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มของจางเสี่ยวอิง เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าเป้ยเป้ยของเขามีเรื่องให้ต้องกังวลมากมายเหลือเกิน ไม่แปลกใจเลยที่นางมักจะผอมบางเช่นนี้ เขาพยายามหาสารพัดวิธีแล้วก็ยังเลี้ยงนางให้อ้วนขึ้นไม่ได้เสียที
“อักษรกระดองเต่าก็คือ...เป็นตัวอักษรที่บรรพบุรุษชาวหัวเซี่ยของเราใช้กันในสมัยราชวงศ์ซาง ไม่สิ จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนัก เป็นตัวอักษรที่สลักลงบนกระดองเต่าและกระดูกสัตว์ในสมัยราชวงศ์อินซาง อีกทั้งยังเป็นบันทึกการเสี่ยงทายของราชสำนักอินซางด้วย ภายในบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับชีวิตความเป็นอยู่และสังคมในยุคนั้นเอาไว้มากมาย ทั้งยังทำให้ประวัติศาสตร์ที่มีหลักฐานยืนยันเป็นลายลักษณ์อักษรของประเทศเราย้อนกลับไปได้ไกลกว่าเดิมถึงหนึ่งพันกว่าปี ความสำคัญของมันยิ่งใหญ่มากจริงๆ สรุปก็คือ มันเป็นหนึ่งในโบราณวัตถุที่ล้ำค่าที่สุดของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ตอนนี้มีเพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้นที่นำออกมาให้ผู้คนชมผ่านกระจกได้”
จางเสี่ยวอิงพูดไปก็รู้สึกเจ็บปวดใจเมื่อนึกถึงชะตากรรมของอักษรกระดองเต่าเหล่านั้น
“หน้าตาเป็นอย่างไรหรือ?” เว่ยจิ้งถาม
บันทึกการเสี่ยงทายของราชสำนักซาง เขาเองก็อยากรู้อยากเห็นไม่น้อย หากเป็นเช่นที่นางว่า อักษรกระดองเต่าเหล่านี้ก็เท่ากับบันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงในอดีตสินะ
“ก็หน้าตาแบบนี้แหละ”