เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 541 พระราชวังฮั่น
ลมเหนือพัดโหยหวน หิมะตกหนักราวกับขนห่าน ขบวนของจางเสี่ยวอิงกับเว่ยจิ้งเผชิญคลื่นความหนาวเย็นระลอกแรกของปีเมื่อเดินทางกลับถึงพื้นที่ตอนใต้ของไซบีเรีย
พยากรณ์อากาศระบุว่าหิมะจะตกไปจนถึงบ่ายวันพรุ่งนี้ อากาศเช่นนี้ไม่เหมาะแก่การเดินทางอย่างยิ่ง เว่ยจิ้งจึงตัดสินใจตั้งค่ายอยู่ตรงนี้
“ราชบุตรเขย มีเรือนหลังหนึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ พวกเราไปหลบพายุหิมะที่นั่นได้ขอรับ” พี่สี่ของเกยังกล่าวกับเว่ยจิ้ง
พวกเขาออกจากเขตป่าไซบีเรียแล้ว และกลับเข้าสู่ทุ่งหญ้า
“เรือนหรือ เป็นเรือนแบบใด?” เว่ยจิ้งถาม
บริเวณนี้เป็นถิ่นของชนเผ่าเร่ร่อน ผู้คนไม่ได้ตั้งถิ่นฐานอยู่กับที่ แล้วจะมีใครมาสร้างเรือนที่นี่ได้อย่างไร?
“ได้ยินมาว่าเคยเป็นเรือนของชาวจงหยวนขอรับ” พี่สี่ของเกยังตอบ
“หืม? แล้วตอนนี้ใครอาศัยอยู่หรือ?” จางเสี่ยวอิงถาม นางห่อตัวจนมิดชิดแล้วเดินมาหาเว่ยจิ้ง พอดีได้ยินประโยคนี้เข้าจึงอดสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาไม่ได้
“ดูเหมือนไม่มีใครอยู่ขอรับ แต่ข้าเคยผ่านไปแค่ครั้งเดียว สภาพตอนนี้เป็นอย่างไร ข้าก็ไม่แน่ใจ” พี่สี่ของเกยังตอบ