เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 537 ลูกเขย
บนถนนในเมือง ช้างศึกจำนวนมากที่ประดับตกแต่งอย่างวิจิตรตระการตาบรรทุกผู้คนซึ่งแต่งกายงดงามไม่แพ้กัน เดินเรียงแถวไปตามซากปรักหักพังที่ถูกเผาจนวอดวาย ข้างช้างแต่ละเชือกมีทหารประจำตระกูลถือหอกยาวกับดาบฟันเดินตามมา ท่าทางเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร
ที่จริงแล้วจะเรียกว่าซากปรักหักพังก็ยังไม่ได้ เพราะเรือนในปาเล็มบังล้วนสร้างจากไม้ไผ่กับไม้ เมื่อใช้งานมานาน สิ่งเหล่านั้นก็กลายเป็นฟืนชั้นดี พอถูกเผาจึงมอดไหม้อย่างหมดจด บนพื้นเหลือเพียงเถ้าถ่านจำนวนมาก มองไปจากที่ไกล เมืองซึ่งแต่เดิมเคยรุ่งเรืองอย่างยิ่งกลับว่างเปล่า เหลือเพียงพระราชวังที่ตั้งอยู่กลางเมืองอย่างโดดเด่นผิดแปลก
“แม่ ต่อไปพวกเราจะอยู่ที่นั่นหรือ” เด็กชายวัย 4-5 ขวบคนหนึ่งถามขึ้นจากกรอบที่นั่งบนหลังช้างศึก
หญิงชราอายุราว 27-28 ปีที่นั่งอยู่ข้างกายรีบเอามือปิดปากเขาแล้วกล่าวเตือน “ห้ามพูดจาเหลวไหล นั่นเป็นที่ประทับของปู่เจ้า พวกเรามาที่นี่เพื่อปราบโจรศัตรู”
“แต่โจรศัตรูหนีไปหมดแล้วนี่!” เด็กชายกล่าว พลางเหลือบดวงตากลมโตมองซ้ายขวาเหนือฝ่ามือ
“ยังมีโจรศัตรูที่ไม่หนีไป” ชายวัยประมาณ 30 ปีซึ่งนั่งอยู่อีกด้านกล่าว สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง