เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 536 ความเมตตากรุณา
จางเสี่ยวหุนติดตามถานหรูซินเข้าไปในห้องหลังหนึ่ง ภายในห้องมีหญิงหลายคนอายุต่างกันกำลังเช็ดน้ำตา บนตั่งเตี้ยมีร่างกษัตริย์เฒ่านอนอยู่ เบื้องหน้าตั่งมีคน 2 คนคุกเข่าอยู่ คนหนึ่งคือเด็กชายตัวเล็กที่เขาช่วยชีวิตไว้ อีกคนคือหญิงสาวที่ถูกราเชนทรโจฬะผลักไสออกไป
กษัตริย์เฒ่าดูมีอายุราว 60 กว่าปี ผมเผ้าสยาย ใบหน้าซีดหม่น ทั่วทั้งร่างดูย่ำแย่อย่างยิ่ง จางเสี่ยวหุนจำได้ว่าตอนเจรจากับราเชนทรโจฬะ ท่านยังยืนอยู่ข้างๆ อย่างสบายดี บัดนี้เมื่อคิดดูแล้ว เวลานั้นคงเพียงฝืนประคองร่างกายไว้เท่านั้น
เขาเดินไปยังหน้าตั่งแล้วค้อมกายคำนับกษัตริย์เฒ่า พลางกล่าวว่า “ถวายบังคมกษัตริย์เฒ่า”
แม้เขาจะเป็นผู้ขับไล่ราเชนทรโจฬะไป แต่สำหรับกษัตริย์เฒ่าแล้ว ฐานะของเขากลับนิยามได้ยาก อย่างไรเสียก็ไม่ใช่ศรีวิชัยที่เชิญเขามายกทัพช่วย
กษัตริย์เฒ่ามองจางเสี่ยวหุน แล้วโบกมืออย่างยากลำบาก “ไม่ต้องคำนับข้า เจ้าเป็นผู้มีพระคุณของพวกเรา”
กล่าวจบแล้วท่านก็หยุดลง ยังคงจับจ้องจางเสี่ยวหุนต่อไป
แม่ทัพหนุ่มแห่งต้าเฉียนผู้นี้มีบางสิ่งที่พิเศษอยู่ในตัว แม้เขาจะสังหารคนโดยไม่กะพริบตา แต่กลับยังรักษาจิตใจเปี่ยมเมตตาเอาไว้ได้ นับว่าหาได้ยากยิ่ง
แน่นอนว่าท่านเคยได้ยินเรื่องแม่ทัพกองทัพเรือต้าเฉียนผู้ผุดขึ้นมาใหม่ผู้นี้แล้ว ยามปราบโจรสลัดก็ไร้ความปรานี ทว่าครั้นโอรสของตนเกือบต้องสิ้นชีวิตใต้คมดาบ เขากลับยื่นมือเข้าช่วยเหลือ