เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 538 ราชบัลลังก์
เมื่อจางเสี่ยวหุนพบว่ามีคนจำนวนมากกำลังมุ่งหน้าไปปาเล็มบัง เขาก็รีบกลับมาทันที เรื่องนี้อยู่ในความคาดหมายของเขาแต่แรกแล้ว ว่าพวกเขยของกษัตริย์เฒ่าคิดจะทำอะไร ใครๆ ก็พอเดาออก สำหรับจางเสี่ยวหุนแล้ว เรื่องนี้ไม่นับเป็นปัญหาอะไรนัก
เขาไม่ได้คิดจะใช้คุณธรรมสยบใจคน บรรพบุรุษเคยสรุปไว้แล้วว่า ชนเผ่าในดินแดนป่าเถื่อนยำเกรงอำนาจ ไม่ได้ซาบซึ้งในคุณธรรม ยิ่งไม่คิดจะไปใช้เหตุผลกับพวกเขา ในเมื่อพูดกันคนละภาษา จะคุยกันรู้เรื่องได้อย่างไร
ดูจากจำนวนทหารของชนเผ่าที่อยู่รอบพระราชวังแล้ว เหล่าลูกเขยทั้งหลายเห็นได้ชัดว่าเตรียมจะสู้กันให้รู้แพ้รู้ชนะ
ใจร้อนเกินไปหน่อย แต่ก็สมกับนิสัยที่พวกเขาแสดงออกมาเสมอ จะทำอะไรก็ตรงไปตรงมาเสียเหลือเกิน หากคิดใช้เหตุผลกับพวกเขา เจ้าก็แพ้แล้ว
เขากวาดตามองคนในห้องที่กำลังร้องคร่ำครวญ ทั้งจริงใจบ้างเสแสร้งบ้าง ก่อนเอ่ยกับอี๋เม่ยเอ๋อร์ว่า “องค์หญิง ไม่ต้องพึ่งพวกเขาแล้ว ไปดูกษัตริย์เฒ่ากันเถิด”
ตั้งแต่จางเสี่ยวหุนก้าวเข้ามา เสียงร้องไห้ในห้องก็เบาลงมาก ผู้ชายวัยผู้ใหญ่ทุกคนต่างจับจ้องมาที่เขา แม้เสื้อผ้าที่จางเสี่ยวหุนสวมจะไม่ต่างจากของหลินทั้วและคนอื่นๆ มากนัก แต่เขากลับทำให้ชายทุกคนในห้องรู้สึกถูกกดดันอย่างหนัก
ความกดดันนี้ไร้รูปร่าง อันที่จริงจางเสี่ยวหุนไม่ได้สนใจพวกเขาเท่าไรนัก แต่บางทีการที่เขาไม่ใส่ใจ ซึ่งแสดงออกมาเป็นความเมินเฉย อาจทำให้ชายวัยผู้ใหญ่ในห้องไม่สบายใจที่สุด