เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 534 พละกำลัง
ชายหนุ่มผู้นั้นน่าจะเป็นราเชนทรโจฬะ ส่วนเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ก็ไม่รู้ว่าขนมาจากอาณาจักรโจฬะหรือเป็นของพระราชวังศรีวิชัยกันแน่ ทั้งตัวเก้าอี้อร่ามด้วยสีทอง อัญมณีตรงที่วางแขนและด้านข้างยังฝังเป็นลวดลายบางอย่าง ช่างหรูหราจนแสบตา
แต่ภาพเช่นนี้เมื่อมองผ่านสายตาของทหารต้าเฉียนกลับชวนให้รู้สึกขบขันอยู่บ้าง เพราะราเชนทรโจฬะไม่ได้สวมเสื้อท่อนบน แม้แต่รองเท้าก็ยังไม่ใส่
แน่นอนว่าไม่ว่าจะเป็นทหารหรือนายทหารชาวโจฬะ ต่างก็แต่งกายคล้ายกัน ทุกคนสวมเพียงกางเกงขาสั้นทรงโคมไฟ ความแตกต่างมีเพียงเข็มขัดที่คาดเอวกับเครื่องประดับที่ข้อมือเท่านั้น
บัลลังก์ตัวนั้นเจิดจ้าเกินไป หลายคนจึงเห็นบัลลังก์กับคนที่นั่งอยู่บนนั้นเป็นอย่างแรก ทว่าไม่มีใครสังเกตเห็นคนผู้หนึ่งในลานยกมีดปลายแหลมขึ้น หมายจะแทงแผ่นหลังของเด็กชายวัย 5–6 ขวบ
จางเสี่ยวหุนกับพวกเดินทางไปถึงพระราชวังได้โดยไม่มีใครขัดขวาง ระหว่างทางทหารชาวโจฬะที่พบเห็นเดรากับพวกอยู่ด้วยต่างก็สงสัยอยู่บ้าง แต่คนที่จางเสี่ยวหุนนำมามีจำนวนน้อยเกินไป พวกเขาจึงไม่ได้ใส่ใจ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีรองผู้บัญชาการจากกองทัพตนอยู่ด้วย
แต่เมื่อเข้าใกล้พระราชวัง สถานการณ์ก็เปลี่ยนไป มีคนเข้ามาขวาง แม้เดราจะอยู่ด้วยก็ไร้ประโยชน์ ทั้งสองฝ่ายโต้เถียงกันเสียงดัง คล้ายจะพูดกันไม่รู้เรื่อง ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้รบกวนการประหารที่กำลังดำเนินอยู่หน้าพระราชวัง
ในชั่วขณะที่ปลายมีดแตะแผ่นหลังเด็กชาย เสียงปืนก็ดังขึ้น เพชฌฆาตล้มลงกับพื้น