เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 533 โจฬะ
“เตรียมยิงปืนใหญ่ เล็งโจมตีบริเวณแนวน้ำตรงกราบข้างเรือข้าศึกให้มากที่สุด” จางเสี่ยวหุนเห็นเรือฝ่ายตรงข้ามมุ่งหน้ามาอย่างดุดัน แต่ไม่ได้หวาดกลัวกระสุนปืนใหญ่ที่เพิ่งยิงมา เพียงสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ยิงเรือเหล่านี้ให้ทะลุเป็นรูใหญ่สักสองสามรู แม้เรือที่น้ำทะลักเข้าไปจะยังไม่จมในทันที แต่ความเร็วจะลดลงอย่างมากจนบังคับทิศทางไม่ได้
เมื่อคำสั่งถูกส่งผ่านทหารถือธง เสียงปืนใหญ่ก็ดังกึกก้องทั่วผืนน้ำอยู่ชั่วขณะ แม้กระสุนส่วนใหญ่จะพุ่งเข้าใส่กราบข้างเรือข้าศึก แต่ก็มีไม่น้อยที่กระแทกดาดฟ้าเรือ ใบเรือบนเสากระโดงถูกประกายไฟจากวัตถุระเบิดจุดติด กลายเป็นเปลวเพลิงลุกโชน
เดรลามองเรือข้าศึกที่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ขณะกำลังจะสั่งให้กองเรือเปลี่ยนรูปขบวน ใช้แผน “จับกระต่ายในกรง” เพื่อป้องกันไม่ให้เรือของข้าศึกฉวยโอกาสหนีไป กลับเห็นบางสิ่งพุ่งมาจากอีกฝ่าย ตามด้วยเสียงระเบิดดังสนั่น ตัวเรือสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ร่างเขาถูกเหวี่ยงไปกระแทกกราบเรือด้านหนึ่ง ศีรษะปวดตุบจนหูอื้อ พริบตานั้นภาพตรงหน้าก็มืดดับ ไม่รับรู้อะไรอีก
“แม่ทัพ! แม่ทัพ รีบฟื้นสิ! แม่ทัพ!” มีคนตะโกนเรียกอย่างร้อนรน
เดรลาค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ได้ยินเพียงเสียง “ตูม ตูม” ดังถี่ๆ ส่วนเรือธงของตนก็เอียงกระเท่เร่แล้ว
“รีบพยุงข้าขึ้นมา!” เดรลากัดฟันทนความปวดศีรษะพลางกล่าว