เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 531 ทรายทองคำ
คนพื้นเมืองทั้งสองนี้ไม่เหมือนชนเผ่ากินคนบนเกาะนิวกินีที่ทาสีทั่วใบหน้าและร่างกาย มองออกได้ว่าคนที่ตัวโตกว่าเป็นเด็กชาย ส่วนคนตัวเล็กกว่าเป็นเด็กหญิง ร่างกายเปลือยเปล่า ไม่มีสิ่งใดปกคลุม ผิวคล้ำ ผมหยิก ริมฝีปากยื่น จมูกกว้าง เบ้าตาลึกจนแทบมองไม่เห็นคิ้ว
นี่คือรูปลักษณ์ของชนพื้นเมืองดั้งเดิมในออสเตรเลียอย่างแท้จริง อันที่จริง คนพื้นเมืองเช่นนี้สูญหายไปไม่นานหลังจากคนผิวขาวเดินทางมาถึงออสเตรเลีย ส่วนคนที่เรียกกันว่าชนพื้นเมืองหลังจากนั้นก็เป็นเพียงลูกครึ่งที่เกิดจากชายผิวขาวกับหญิงพื้นเมือง แม้แต่ลูกครึ่งเหล่านี้ ในปี 1967 ก็มีอยู่เพียง 70,000 คนเท่านั้น ทว่าถึงจะเป็นกลุ่มลูกครึ่งเช่นนี้ ก็ยังไม่ถูกมองว่าเป็นมนุษย์ กระทั่งปี 1967 ออสเตรเลียจึงจัดประชามติทั่วประเทศ เพื่อตัดสินว่าลูกครึ่งเหล่านี้เป็นคนหรือเป็นสัตว์
เรื่องการแต่งกายของคนพื้นเมือง ทหารกองทัพเรือชินตากันแล้ว อย่างไรเสีย จากประสบการณ์ของพวกเขา การใช้ชีวิตในพื้นที่เหล่านี้เปลือยกายไม่สวมอะไรเลยย่อมสบายกว่า พวกเขาเองเวลาอยู่ในห้องพักก็สวมเพียงกางเกงชั้นในตัวเดียวเท่านั้น
แต่เมื่อเห็นหน้าตาของคนพื้นเมืองชัดๆ พวกเขาก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้ แม้จางเสี่ยวหุนจะพร่ำสอนอยู่หลายครั้งว่าคนพื้นเมืองก็เป็นคน เพียงแต่ระดับการผลิตยังไม่พัฒนา จึงทำให้ความรู้ความเข้าใจของพวกเขามีจำกัด แต่ในหัวของทุกคนก็ยังอดนึกถึงคำว่า ‘คนเถื่อน’ ไม่ได้
“ท่านแม่ทัพ เป็นคนเถื่อนตัวเล็ก 2 คน” หวังเฟิงพูดออกมาตรงๆ
นี่…