เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 530 ลำแสง
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดสลัว ลมแรงหอบเม็ดฝนกระหน่ำใส่กราบเรือ คลื่นทะเลยิ่งโหมสูงขึ้นเรื่อยๆ หากคลื่นสูงถึงระดับหนึ่งก็จำต้องลดความเร็ว ทว่าหากลดความเร็วลง ย่อมยากจะไปถึงจุดหมายก่อนพายุเคลื่อนมาถึงใจกลาง
อันตรายที่สุดในการเดินเรือก็คือการเผชิญพายุ แทบไม่มีเรือลำใดต้านทานพายุระดับ 14 ขึ้นไปได้ พยากรณ์อากาศจึงสำคัญต่อการเดินเรืออย่างยิ่ง ขอเพียงมีพายุ ไม่ว่าเรือจะมีระวางขับน้ำมากเพียงใดก็ต้องหลบให้ได้
โชคดีที่พวกเขากลับมาถึงบริเวณใกล้ท่าเรือดาร์วิน ซึ่งอยู่ทางเหนือของชายฝั่งตะวันตกแทสเมเนียในยุคปัจจุบันแล้ว ท่าเรือแห่งนี้อยู่ใกล้ทวีปเอเชียที่สุด จึงเป็นท่าเรือส่งออกที่สำคัญที่สุดของออสเตรเลีย ด้วยทำเลทางภูมิศาสตร์อันสำคัญยิ่ง ที่นี่ยังเป็นเมืองยุทธศาสตร์และฐานทัพเรือของออสเตรเลีย อีกทั้งยังเป็นเมืองเดียวของออสเตรเลียที่ถูกกองทัพญี่ปุ่นทิ้งระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2
ส่วนในยุคปัจจุบัน ท่าเรือดาร์วินถูกประเทศของเราเช่าใช้เป็นเวลา 99 ปี จางเสี่ยวหุนคุ้นเคยกับสภาพภูมิประเทศและอุทกศาสตร์บริเวณนั้นเป็นอย่างดี
หวังเฟิงยืนอยู่ข้างจางเสี่ยวหุน มือจับราวแน่นเพื่อทรงตัว แม้เขาจะเป็นผู้ที่มีจิตใจมั่นคงกว่าทหารคนอื่นๆ แต่เวลานี้ก็ยังอดรู้สึกใจหายไม่ได้
“ท่านแม่ทัพ ต้องลดความเร็วเพื่อรักษาสมดุลของเรือหรือไม่” เขาตะโกนถาม
“ยังไม่ถึงเวลา เดินหน้าเต็มกำลังต่อไป!” จางเสี่ยวหุนตะโกนตอบ