เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 517
ตอนกองทัพธงดำทะยานออกจากป่าจนเข้าใกล้ค่ายไม้ล้อม ชาวไวกิงบนหอคอยเฝ้าระวังของค่ายก็เห็นพวกเขาเข้า ทว่าระยะห่างไกลเกินไปจึงมองไม่ชัด นึกว่าเป็นพวกเดียวกันที่กลับมาป้องกันค่าย กระทั่งกองทัพธงดำเข้ามาใกล้จนเห็นเครื่องแต่งกายด้วยตาเปล่า พวกเขาจึงแตกตื่นลนลาน
เสียงกีบม้าดังกึกก้องราวฟ้าคำราม ปลุกผู้คนที่เหลือในค่ายให้ตื่นขึ้น ชาวไวกิงขึ้นไปยืนบนแท่นหลังรั้วไม้เพื่อมองออกไป หัวหน้าตะโกนสั่งพวกลูกสมุนให้เตรียมรับศึก
เหล่านักรบไวกิงผู้ได้ชื่อว่ารบไม่เคยแพ้ ต่างคว้าหอกยาวกับโล่กลมมายืนตั้งมั่นหลังรั้วไม้ ใช่แล้ว เจ้าดูไม่ผิด พวกเขาถือหอกกันจริงๆ เพราะเมื่อศัตรูเข้ามาใกล้ก็ใช้ขว้างใส่ได้ ยามศัตรูปีนขึ้นรั้วก็กระทุ้งให้ตกลงไปได้เช่นกัน
ส่วนเหตุใดพวกเขาจึงไม่ใช้ธนูและลูกธนูกันอย่างแพร่หลายในสงครามเหมือนชนชาติเอเชียตะวันออก หนังสือประวัติศาสตร์ที่คนยุคหลังเขียนไว้กล่าวว่า ชาวไวกิงเห็นว่าการใช้ธนูและลูกธนูต่อสู้เป็นการกระทำอันต่ำช้า นักรบตัวจริงย่อมกล้าเผชิญหน้ากับเลือดและเนื้อที่ฉีกขาด สำหรับพวกเขาแล้ว การต่อสู้ด้วยดาบสั้นกับโล่กลมต่างหากที่แสดงถึงความกล้าหาญของวีรบุรุษได้ดีกว่า