เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 516 ช่วยเหลือ
เว่ยจิ้งไม่อยากลงมือ เพราะไม่อยากทำลายทัศนียภาพงดงามแห่งนี้ หากเริ่มต่อสู้ย่อมมีคนเลือดสาดล้มลงตรงหน้า และตามนิสัยของเขา หากไม่สู้ก็แล้วไป แต่เมื่อสู้แล้วก็ต้องกวาดล้างให้สิ้น ไม่เช่นนั้นจะปล่อยพวกมันไว้ให้กลับมาแก้แค้นหรืออย่างไร? อีกอย่าง ศพมากมายกองเกลื่อนพื้นเช่นนี้ เป้ยเป้ยต้องไม่ชอบแน่
มนุษย์เดรัจฉานพวกนี้มีโอกาสสูงว่าจะไปก่อเรื่องที่ราชสำนัก พอดีจะได้ให้กองปืนไรเฟิลของมู่ตัวเอ่อร์ฝึกมือด้วย
ทว่าเว่ยจิ้งยังไม่ทันสั่งให้หลีกทางแก่คนเหล่านั้น ทหารม้ามนุษย์เดรัจฉานที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็โบกขวานพลางส่งเสียงร้องประหลาด พุ่งเข้ามาแล้ว ฝ่ายพวกเขามีคนไม่ถึง 500 คน เมื่อเทียบกันแล้วก็ไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะได้ใจ
“เป้ยเป้ยกลัวหรือไม่” เว่ยจิ้งถาม พลางรั้งม้าให้หยุดและทำสัญญาณมือไปด้วย
“ไม่กลัว” จางเสี่ยวอิงตอบ น่าแปลกอยู่เหมือนกัน ราวกับเพียงอยู่กับเว่ยจิ้ง นางก็กล้าขึ้นมาก ต่อให้เห็นคนตายก็ไม่มือเท้าอ่อนแรง พอเริ่มสู้กันก็เป็นการต่อสู้เอาชีวิตเข้าแลก เมื่อเทียบกับการกลัวศัตรูตาย นางกลัวพวกเดียวกันตายมากกว่า
ทหารม้าของกองทัพธงดำควบเข้ามาอย่างรวดเร็ว เรียงแถวหน้ากระดาน แล้วยกปืนไรเฟิลในมือขึ้นเตรียมยิง
ทหารของกองทัพธงดำแข็งแกร่งกว่าทหารทั่วไปอยู่แล้ว ไม่ว่าจะบุกตะลุยหรือขี่ม้ายิงธนูก็ล้วนโดดเด่น จึงผ่านการคัดเลือกเข้ามาได้ ความแม่นยำในการยิงปืนไรเฟิลจึงสูงมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งยิงได้คุ้มกระสุน