เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 515 นิสัยประหลาด
ในห้องส่วนตัวของโรงสุราบรรยากาศสงบงามแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องสมุด ชายหนุ่ม 4-5 คนกำลังชมระบำดนตรีของนางรำในห้องด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม
นางรำผู้นั้นมีชื่อเสียงเล็กน้อยในเมืองหลวง กำลังเยื้องย่างร่ายรำไปตามจังหวะ ดวงตาหวานเยิ้ม รูปร่างอ่อนช้อยราวปุยเมฆ แขนเรียวยาวพลิ้วไหวประหนึ่งกิ่งหลิวต้องลม นุ่มนวลไร้กระดูก นิ้วเท้าทั้งสิบของเท้าเล็กขาวเนียนที่เปลือยเปล่าทาสีแดงชาดไว้ ดูสะดุดตายิ่งนัก
เมื่อบทเพลงจบลง นางรำกับนักดนตรีรับเงินรางวัลแล้วคำนับ ก่อนจะออกจากห้องส่วนตัวไปแสดงที่อื่นต่อ
“นางรำฮวาลั่วผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ทุกท่านล้วนเป็นผู้มีความรู้เต็มเปี่ยมและเปี่ยมความสามารถ มิสู้แต่งกลอนให้นางสักบท ได้ยินมาว่าชีวิตของฮวาลั่วแสนรันทด เดิมก็เป็นบุตรีตระกูลมั่งคั่ง แต่ครอบครัวประสบเคราะห์ร้าย จึงต้องเร่ร่อนพลัดถิ่นและจำใจขายศิลป์เลี้ยงชีพ” ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกล่าว
“ในห้องนี้มีทั่นฮวาหลางอยู่ถึง 2 คนเชียวนะ! ต้องแต่งให้ได้” อีกคนหัวเราะพลางเอ่ย
โจวเล่อผู่ตบมือเรียกเสี่ยวเอ้อร์เข้ามา แล้วสั่งให้เตรียมพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกให้แขก เสี่ยวเอ้อร์ดีใจจนยิ้มหน้าบาน เดินออกไปอย่างกระตือรือร้น
การได้ให้เหล่าบัณฑิตหนุ่มผู้มีชื่อเสียงในราชสำนักฝากผลงานไว้ที่โรงสุราของตน นับเป็นการโฆษณาชั้นยอดเชียวล่ะ!