เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 514 พึ่งพา
เดือนเจ็ดในเมืองหลวงเป็นช่วงคิมหันตฤดู แม้แต่ยามเช้าก็ยังร้อนอบอ้าวจนแทบทนไม่ไหว แต่เด็กหนุ่มคนหนึ่งกลับสวมเสื้อแขนสั้นคลานไปบนพื้นโคลน ก่อนจะลุกขึ้นปีนข้ามกำแพงเตี้ย แล้วพุ่งขึ้นไปบนแผ่นไม้ที่แขวนอยู่กลางอากาศ กว้างไม่ถึง 1 ฉื่อ เดินไปข้างหน้า โดยมีองครักษ์ 2 คนคอยตามประกบอยู่ทั้งสองฝั่ง
“พวกเจ้าไม่ต้องตามติดข้าอยู่ข้างๆ ก็ได้ ข้างล่างเป็นหลุมทราย ต่อให้ตกลงไปก็ไม่เป็นไร” เด็กหนุ่มกล่าว
องครักษ์ถอยห่างออกไปเล็กน้อย แต่ยังคงเฝ้าอยู่ใกล้ๆ
เด็กหนุ่มผู้นี้ก็คือเซียวหยวนช่าน ลานฝึกแห่งนี้เขาสั่งให้คนสร้างขึ้นตามแบบลานฝึกของจวนกั๋วกงเว่ย ในจวนมีบุรุษอยู่เพียงคนเดียว นั่นก็คือตัวเขา เขาต้องกลายเป็นที่พึ่งอันแข็งแกร่งให้พระมารดาและพี่สาว
หลังฝึกยามเช้าเสร็จ เซียวหยวนช่านก็รีบอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ใส่สบาย แล้วมุ่งหน้าไปยังเรือนอันสงบงดงามแห่งหนึ่ง
“ท่านอ๋องน้อยโปรดนั่งรอสักครู่ องค์หญิงกำลังวาดภาพ อีกไม่นานก็เสร็จแล้ว” จือเซี่ยพาเซียวหยวนช่านเข้าไปใต้ซุ้มองุ่นในเรือน พออากาศร้อนขึ้น องค์หญิงก็มักเสวยอาหารใต้ซุ้มองุ่น ส่วนท่านอ๋องน้อยพักนี้แวะมาทุกวัน เพื่ออยู่เป็นเพื่อนพี่สาวจนเสวยมื้อเช้าเสร็จแล้วจึงกลับ
“ข้าไม่รีบ ให้พี่สาววาดไปตามสบาย” เซียวหยวนช่านกล่าว ใบหน้าที่เริ่มพ้นวัยแก้มยุ้ยของเด็กอ่อนเผยความองอาจขึ้นมาทีละน้อย เวลานี้เขาก็กำลังพยายามทำท่าทีให้สุขุมหนักแน่น