เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 501 มนุษย์เดรัจฉาน
เมื่อวันแต่งงานของมู่ตัวเอ่อร์ใกล้เข้ามา ราชสำนักก็เริ่มอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลอง ประกอบกับอากาศอบอุ่นขึ้น ทุกวันจึงมีผู้คนหลากหลายกลุ่มเดินทางมาตั้งหลักแหล่งบริเวณใกล้ราชสำนัก จนกลายเป็นตลาดคึกคักขึ้นมาเอง
ตอนนี้จางเสี่ยวอิงกำลังเดินจับมือเว่ยจิ้งอยู่ในตลาดนอกเขตราชสำนัก สินค้าในตลาดมีให้เลือกละลานตา ที่มีมากที่สุดคือหนังสัตว์ มีสารพัดสีและขนาด นอกจากนี้ยังมีเครื่องประดับหลายชนิด เครื่องม้า และเครื่องครัว ทั้งยังมีเครื่องประดับทองคำเงินแท้ราคาแพงวางขายอยู่ไม่น้อย กระโจมขายผ้าก็มีตั้งแต่ผ้าไหมเนื้อดีไปจนถึงผ้าหยาบและผ้าป่าน ครบทุกระดับราคา
ผู้คนเดินขวักไขว่ในตลาดมีหลากหลายชนเผ่า จางเสี่ยวอิงจึงสังเกตคนเหล่านั้นอย่างสนอกสนใจ หวังจะได้เรียนรู้วิถีชีวิตอันแตกต่างของชนเผ่าต่างๆ ในสมัยโบราณ ที่จริงแล้วผู้คนเหล่านี้มีรูปร่างหน้าตาไม่แตกต่างกันมากนัก มีเพียงรูปแบบเครื่องแต่งกายที่แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างพวกเขา
ทว่าเมื่อจางเสี่ยวอิงเห็นคนกลุ่มหนึ่ง เลือดในกายแทบแข็งตัว คนเหล่านั้นร่างกำยำ สวมหนังสัตว์พาดเฉียง เผยให้เห็นแขนทั้งสองข้าง คาดขวานด้ามยาวไว้ที่เข็มขัด ผมเผ้ายุ่งเหยิงมัดเป็นเปียไว้ด้านหลัง หนวดเคราดกครึ้มจนแทบมองไม่เห็นจมูกกับปาก แววตาเต็มไปด้วยความละโมบและกระหายเลือดอย่างไม่คิดปกปิด ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนอย่างสะดุดตาเป็นพิเศษ
ชาวไวกิง!