เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 500 นครเก่า
รอบด้านเงียบสงัด เสียงหมาป่าหอนจากที่ไกลๆ ดังชัดขึ้นเรื่อยๆ บรรยากาศในกระโจมข่านหนักอึ้ง คนหลายคนนั่งล้อมวงกันอยู่ภายใน แม้จะไม่ยินยอมพร้อมใจ แต่เมื่อนึกถึงศึกใหญ่ในตอนกลางวันก็อดหมดกำลังใจไม่ได้
ตอนนั้นพวกเขาเผชิญหน้ากับโจรหมาป่าสามหมื่นคน และเตรียมใจตายไว้แล้ว ท้ายที่สุดกลับเป็นทหารต้าเฉียนเพียงไม่กี่ร้อยนายที่ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ด้วยอาวุธปืน
ท่านลุงของมู่ตัวเอ่อร์ หลีมู่ซง หยิบปืนบนโต๊ะขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด มองไปก็ไม่เห็นมีอะไรพิเศษ เป็นเพียงไม้กับเหล็กที่ประกอบเข้าด้วยกันเท่านั้น
“พวกเราจะสร้างปืนนี้เองได้หรือไม่” หลีมู่ซงกล่าว “หากสร้างได้ ต่อให้ต้องรับข้อเสนอของราชสำนักต้าเฉียน พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องตกอยู่ในสถานะเสียเปรียบเช่นนี้”
ขอเพียงมีเหล็ก ดาบโค้งที่พวกเขาตีขึ้นมาก็ไม่ได้ด้อยกว่าดาบของต้าเฉียน เช่นนั้นเมื่อต้าเฉียนสร้างปืนได้ พวกเขาลองศึกษาดู ก็น่าจะสร้างได้เช่นกัน
“ต้าเฉียนไม่โง่พอจะมอบสิ่งที่พวกเราลอกเลียนได้ให้พวกเรา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาวุธที่มีอานุภาพร้ายกาจถึงเพียงนี้ ปืนนี้มองดูไม่แปลกตา แต่เหล็กที่ใช้ไม่ใช่เหล็กธรรมดา หากจะถลุงเหล็กเช่นนั้น จำเป็นต้องใช้เตาถลุงเหล็กแบบสูงที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ และเมื่อสร้างเตานั้นแล้วก็ไม่อาจเคลื่อนย้ายได้” มู่ตัวเอ่อร์กล่าว