เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 499 เปลี่ยนแปลง
อันที่จริง หลังจากเว่ยจิ้งเอ่ยถามออกไปก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา เขายังจำสีหน้าเศร้าสร้อยของจางเสี่ยวอิงตอนเอ่ยถึงชื่อนี้เป็นครั้งแรกได้ กลัวว่าคำถามของตนในตอนนี้จะไปสะกิดความทรงจำอันเจ็บปวดของนางเข้าอีก
“เอาให้ดู นี่ไงลู่เผิงเฟย ซูเปอร์สตาร์แถวหน้าเลยนะ!” จางเสี่ยวอิงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาค้นข่าวล่าสุดของลู่เผิงเฟย แล้วยื่นให้เว่ยจิ้ง ก่อนจะคลี่ผมของเขาออก ใช้ผ้าขนหนูแห้งซับน้ำ
เว่ยจิ้งรับโทรศัพท์มือถือมาด้วยความรู้สึกซับซ้อน ตอนนี้เขาคุ้นเคยกับการใช้โทรศัพท์มือถือเป็นอย่างดี บนหน้าจอเป็นชายหนุ่มหน้าขาวผุดผ่อง ที่หูซ้ายยังสวมต่างหูอยู่ด้วย รอยยิ้มยามหันหน้ามานั้นแฝงความเย้ายวนอยู่จางๆ
เว่ยจิ้งหลุดหัวเราะอย่างพูดไม่ออก คนผู้นี้เทียบกับเขาไม่ได้จริงๆ แต่เขาก็ยังอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ “เป้ยเป้ย เหตุใดเจ้าจึงบอกว่าข้าข่มเขาเสียมิด?”
คำว่า “ข่มเสียมิด” เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี จางเสี่ยวอิงมักเผลอพูดคำนี้อยู่บ่อยๆ และส่วนใหญ่ก็ใช้ชมเขา ข่มคนอื่นเสียมิดก็ช่างเถิด แต่คนผู้นี้มีอะไรให้เขาข่มเสียมิดกัน?
“อ๋อ เจ้าหน้าตาดีกว่าเขา” จางเสี่ยวอิงกำลังขยี้ผมให้เว่ยจิ้งอย่างแรง จึงตอบไปตามสบาย
เรื่องนี้...
เว่ยจิ้งไม่เคยคิดเลยว่ารูปร่างหน้าตาของตนจะมีวันถูกนำไปเปรียบเทียบกับผู้อื่น เขาไม่เคยใส่ใจว่าตนหน้าตาดีหรือไม่ สิ่งที่เขาต้องการให้ผู้คนจดจำไม่ใช่ใบหน้านี้ หากแต่เป็นผลงานการศึกอันเกรียงไกรที่ใบหน้านี้เป็นตัวแทน