เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 498 ผู้ใดกัน
หลังความอึกทึกตลอดวันผ่านพ้นไป ในที่สุดราชสำนักก็กลับสู่ความเงียบสงบ จางเสี่ยวอิงนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงหนังสัตว์ที่พระสนมไท่เฟยจัดเตรียมไว้ให้ ทว่าอย่างไรก็นอนไม่หลับ
ไม่รู้เหมือนกันว่าหนังสัตว์ผืนนี้เป็นของสัตว์ชนิดใด ขนสีน้ำตาลปนดำมีประกายสีเทาขาววาววับอยู่จางๆ มีความเป็นไปได้มากที่สุดว่าเป็นหนังหมี
ผ้าห่มที่คลุมกายอยู่ก็เป็นหนังสัตว์เช่นกัน อบอุ่นจริงๆ ดูท่าจะเป็นอย่างคำกล่าวที่ว่า ต่างถิ่นต่างเลี้ยงผู้คน ในสมัยโบราณ คนโบราณต้องพึ่งพาขนของสัตว์ป่าที่อาศัยอยู่ในเขตหนาวเพื่อให้ความอบอุ่น ก่อนหน้านี้นางเคยดูสารคดีของชาวเอสกิโม พวกเขาใช้หนังของกวางเรนเดียร์ สุนัขจิ้งจอก หมีขั้วโลก และแมวน้ำต้านทานความหนาวเหน็บ
ทว่าในใจนางยังคิดถึงรถบ้านอย่างยิ่ง อีกอย่าง ดูเหมือนนางจะติดที่นอนเสียแล้ว ไม่ได้การ อย่างไรก็ต้องกลับไปนอนบนรถ
นางค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ แล้วลงจากเตียง ระวังไม่ให้ปลุกสาวใช้ 2 คนที่นอนอยู่ไม่ไกล เพราะพื้นปูพรมสักหลาดไว้ จางเสี่ยวอิงจึงเดินไปโดยไร้เสียง
นางเดินมาถึงประตู ด้านนอกมีเซียวสือเอ้อร์เข้าเวรอยู่ คืนแรกเขาไม่วางใจให้ผู้อื่นเฝ้า กลัวว่าจางเสี่ยวอิงจะไม่ชินกับการพักในกระโจมสักหลาด แล้วแอบย่องเข้าไปในรถบ้านจนคนอื่นพบเข้า
“พี่เขย ข้าจะกลับไปนอนบนรถ ท่านก็กลับไปพักเถอะ!” จางเสี่ยวอิงกระซิบบอกเซียวสือเอ้อร์
เพราะนางไม่ได้นอนในรถบ้าน ทำให้เซียวสือเอ้อร์กับเหล่าองครักษ์ต้องลำบากเข้าเวรยามกลางคืนไปด้วย