เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 497 ชายแดนเหนือ
เว่ยจิ้งรู้สึกจนใจอยู่บ้าง เขาแยกจากจางเสี่ยวอิงมาสิบกว่าวันแล้ว ทว่าจนถึงตอนนี้ แม้จะได้พบกันก็ยังไม่มีโอกาสพูดกับนางสักคำ ส่วนจางเสี่ยวอิงก็ทำได้เพียงโบกมือทักเขา ก่อนจะถูกชาวเป่ยหูที่กระตือรือร้นดั่งไฟรุมล้อมเสียแล้ว
บัดนี้ก็ไม่ต่างกัน มู่ตัวเอ่อร์จัดงานเลี้ยงต้อนรับเขา แม้จางเสี่ยวอิงจะมาร่วมงานด้วย แต่ในสายตาของมู่ตัวเอ่อร์ นางเป็นคนในครอบครัว ส่วนเขาเป็นแขก ที่นั่งของทั้งคู่จึงแยกกัน
เขาไม่สะดวกจะเอ่ยกับมู่ตัวเอ่อร์ตรงๆ ว่าตนกับจางเสี่ยวอิงมีความสัมพันธ์กัน เรื่องนี้ควรให้จางเสี่ยวอิงเป็นฝ่ายบอกมู่ตัวเอ่อร์เอง นางอยากพูดเมื่อใดก็พูดเมื่อนั้น เว่ยจิ้งคิดว่าเขาควรเคารพความประสงค์ของนาง
จางเสี่ยวอิงตามพระสนมไท่เฟยเข้าไปในกระโจมสักหลาดที่ใช้จัดงานเลี้ยงโดยเฉพาะ ภายในกระโจมอบอวลด้วยไอร้อน หม้อใบใหญ่ตั้งอยู่บนเตาดินตรงกลาง เนื้อแกะในหม้อเดือดพล่านไปพร้อมกับน้ำซุป ส่งกลิ่นหอมเข้มข้นชวนให้น้ำลายสอ
รอบหม้อใหญ่มีคนเจ็ดแปดคนนั่งขัดสมาธิอยู่ จางเสี่ยวอิงรู้จักเพียงพระสนมไท่เฟยกับลูกทั้ง 4 คนของนาง องค์ชายน้อยที่จางเสี่ยวอิงเป็นผู้ทำคลอดนั้นตัวอวบอ้วน น่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก เด็กอายุเพียงปีกว่าๆ วิ่งได้ปราดเปรียว ทั้งยังเรียกจางเสี่ยวอิงว่าพี่สาว แล้วดึงนางไปดูลูกแกะตัวน้อย