เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 496 ความแตกต่างอย่างสิ้นเชิง
เว่ยจิ้งประเมินความสำคัญที่ราชสำนักเป่ยหูมีต่อจางเสี่ยวอิงต่ำเกินไปเช่นกัน ห่างจากราชสำนักหลายลี้แล้ว พระสนมไท่เฟยก็ทรงยืนชะเง้อคอรอคอยอยู่ก่อนแล้ว เหล่าชายหญิงทั้งเด็กและผู้ใหญ่จากชนเผ่าต่างๆ ที่มาพร้อมกันก็เฝ้ารออยู่เช่นกัน ผู้คนยืนเบียดเสียดกันแน่นขนัดตลอดสองข้างทาง
ระยะทางจากจุดที่พวกเขาไปรับจางเสี่ยวอิงถึงราชสำนักนั้น ขี่ม้าเร็วเพียงครึ่งวันก็ถึง ดังนั้นจางเสี่ยวอิงจึงไม่ได้นั่งรถอีกต่อไป นางขี่ม้าไปพร้อมกับเว่ยจิ้งและมู่ตัวเอ่อร์ จนได้พบพระสนมไท่เฟยก่อนตะวันลับขอบฟ้า
พระสนมไท่เฟยดูชราลงมากเมื่อเทียบกับเมื่อ 2 ปีก่อน แม้แต่ข้างขมับก็มีผมขาวแล้ว เห็นได้ชัดว่าการที่มู่ตัวเอ่อร์ได้ขึ้นนั่งบัลลังก์ข่านไม่ได้ทำให้พระนางมีความสุขยิ่งขึ้น กลับยิ่งเพิ่มภาระกดดันเสียมากกว่า
พระนางประทับยืนอยู่หน้าฝูงชน ทอดพระเนตรจางเสี่ยวอิงที่ควบม้าเข้ามาจากไกลๆ ด้วยความคิดถึงและเฝ้ารอ ท่าทางนั้นคล้ายกับย่าของจางเสี่ยวอิงในยุคปัจจุบัน ที่ยืนรอพวกนางอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านไม่มีผิด จางเสี่ยวอิงรู้สึกจุกแน่นในอก จึงตะโกนเรียกจากบนหลังม้าว่า “แม่!” แล้วตั้งใจจะพลิกตัวลงจากม้า
“ช้าๆ! ค่อยๆ ลง!” พระสนมไท่เฟยตรัสตอบเสียงดัง กลัวว่านางจะตกจึงทรงเตือน เพียงทอดพระเนตรก็รู้แล้วว่าจางเสี่ยวอิงขี่ม้าไม่เก่ง