เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 495 กลับเหนือ
เสียงแตรเรียกรวมพลกังวานขึ้น ทหารกองทัพธงดำที่ควบม้าไล่ตามโจรหมาป่าต่างกลับมารวมตัวกันใต้ธงกล้วยไม้ พวกเขาไม่ได้สวมแม้แต่เกราะ ดูคล้ายองครักษ์ของผู้มีอำนาจ ทว่าหากไม่มีธงกล้วยไม้อยู่ตรงนั้น ทหารราชสำนักคงหวาดหวั่นต่อคนไม่กี่ร้อยนี้เป็นแน่
โจรหมาป่าที่มีจำนวนมากกว่าพวกเขาหลายเท่ายังถูกกำจัดได้อย่างง่ายดาย แล้วการกำจัดพวกเขาจะไม่ใช่เรื่องง่ายดายหรอกหรือ?
เว่ยจิ้งพาปาเอ่อร์ตัวควบม้าออกจากกองทัพธงดำไปหามู่ตัวเอ่อร์ ปาเอ่อร์ตัวลงจากม้าตรงหน้าเขาแล้วคุกเข่าคารวะ “พี่ข่าน ข้ากลับมาแล้ว!”
เว่ยจิ้งลงจากม้า ประสานมือคารวะมู่ตัวเอ่อร์เช่นกัน มู่ตัวเอ่อร์รีบลงจากม้าคารวะตอบแล้วกล่าวว่า “แม่ทัพเว่ยอย่าได้เกรงใจ ท่านช่วยข้าจากวิกฤตมาหลายครั้ง ข้ารับการคารวะจากท่านไม่ได้”
เว่ยจิ้งยิ้ม ตอนนี้อีกฝ่ายเป็นข่านผู้ยิ่งใหญ่แล้ว พิธีการย่อมต้องครบถ้วน อีกทั้งตอนนี้เขาก็ปรากฏตัวในฐานะหัวหน้ากองคุ้มกันคณะของจางเสี่ยวอิงที่มาร่วมงานแต่ง มิใช่ราชทูตพิเศษของฮ่องเต้ ราชทูตพิเศษคือขุนนางกรมพิธีการ
ไม่มีผู้ใดในกองทัพราชสำนักเห็นว่ามู่ตัวเอ่อร์คารวะตอบเว่ยจิ้งเป็นเรื่องผิดปกติ หากพวกเขาไม่มาถึง อย่าว่าแต่กองทัพราชสำนักจะถูกกวาดล้างจนหมดเลย เกรงว่าคงเหลือผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่คน
มู่ตัวเอ่อร์กล่าวกับปาเอ่อร์ตัวว่า “ลุกขึ้นเถิด! ตอนนี้พี่หญิงจิ่นหลานอยู่ที่ใด?”
เมื่อครู่เขาไม่เห็นจางเสี่ยวอิงเลย