เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 494 ธงกล้วยไม้
แสงอาทิตย์ส่องกระทบปลายยอดทองบนหลังคาทรงโดมสีขาวของกระโจมใหญ่แห่งราชสำนักเป่ยหู สะท้อนประกายเจิดจ้า ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดอึมครึมภายในกระโจมอย่างชัดเจน
เสบียงอาหารร่อยหรอแล้ว หลังภัยพิบัติครั้งใหญ่ผ่านพ้น ปศุสัตว์แทบทั้งหมดก็แข็งตาย บัดนี้อากาศอบอุ่นขึ้น เนื้อสัตว์ที่แข็งตายก็ใกล้จะกินหมดแล้ว ความขัดแย้งระหว่างชนเผ่าปะทุขึ้นไม่ขาดสาย โจรหมาป่ามีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในปีที่เกิดภัยพิบัติเช่นนี้ แต่ก่อนกว่าจะผ่านพ้นไปได้ โดยมากต้องอาศัยการยกทัพลงใต้ปล้นสะดมครั้งใหญ่ ทำให้ตนกลายเป็นกลุ่มโจรหมาป่าที่ใหญ่ที่สุด...
“ทุกท่านโปรดใจเย็น ข้าได้ส่งหนังสือไปขอความช่วยเหลือจากฮ่องเต้ต้าเฉียนแห่งจงหยวนแล้ว เชื่อว่าไม่นานเสบียงก็จะถูกส่งมาถึง” มู่ตัวเอ่อร์กล่าว
ผู้ที่อยู่ในกระโจมใหญ่ล้วนเป็นหัวหน้าเผ่าใหญ่ แต่มีเพียงไม่กี่คนที่ยอมรับนับถือเขาจริงๆ เพียงแต่พวกเขาไม่มีใครแย่งชิงชัยชนะจากอีกฝ่ายได้ เขาจึงนั่งอยู่บนบัลลังก์ข่านเพื่อถ่วงดุลทุกฝ่ายเท่านั้น
“ถึงพวกเราไม่ลงมือ ก็มีคนอื่นลงมืออยู่ดี ชนเผ่าที่ชิงลงมือก่อนยิ่งแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน ตอนนี้พวกเขาก็เริ่มจับมือเป็นพันธมิตรกันแล้ว หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ต่อให้ฮ่องเต้แห่งจงหยวนยินดีช่วยพวกเรา พวกเราก็จะกลายเป็นแกะอ้วนในสายตาคนอื่นในไม่ช้า! ยิ่งไปกว่านั้น ฮ่องเต้แห่งจงหยวนก็ใช่ว่าจะยอมช่วยแน่นอน” ชายร่างกำยำวัยสามสิบกว่า ซึ่งนั่งอยู่ทางขวามือด้านล่างของมู่ตัวเอ่อร์กล่าวเสียงห้าว