เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 485 บุตรเขย
แม้ต้นเดือน 4 เมืองเย่จะยังหนาวเย็นในฤดูใบไม้ผลิ แต่ก็ดีกว่าฤดูหนาวที่หิมะปกคลุมไปทั่วมาก จางเสี่ยวอิงไม่ต้องแต่งตัวหนาจนเหมือนหมีอีกแล้ว ครั้นจะกลับหมู่บ้าน นางจึงเปลี่ยนมาสวมชุดพื้นถิ่นเป็นพิเศษ ดูไปดูมาก็กลับกลายเป็นสาวน้อยชาวบ้านที่สวมชุดใหม่รับปีใหม่อีกครั้ง
ตามคำบอกเล่าของแม่นมที่เตรียมชุดไปเยี่ยมญาติให้ ชุดแนวนี้เป็นที่นิยมที่สุดในหมู่สตรีทุกวัยแถบเมืองเย่
ไม่รู้ว่าสตรีทุกวัยในเมืองเย่ชอบหรือไม่ แต่เว่ยจิ้งพอเห็นนางแต่งชุดนี้ก็ยิ้มออกมา ราวกับได้เห็นจางเสี่ยวอิงในครั้งแรกที่พบกัน
“พี่ห้าเว่ย จริงๆ แล้วข้ากังวลอยู่บ้าง วันนั้นข้าคงกระแทกศีรษะเข้า จึงลืมเรื่องราวในหมู่บ้านเซินจวงไปหมด จำได้เพียงเรื่องในยุคปัจจุบัน ส่วนพ่อแม่กับพี่ชายของข้าไม่เหมือนกัน พวกเขาจำเรื่องทั้งสองฝั่งได้ จึงปรับตัวได้เร็ว แต่ข้ากลับจำชาวบ้านในหมู่บ้านไม่ได้สักคน” ก่อนออกเดินทาง จางเสี่ยวอิงบอกเว่ยจิ้งด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มเล็กน้อย
ลองคิดดูสิ! พบคนคุ้นหน้าแล้วไม่ทักก็เสียมารยาท แต่ทักแล้วเรียกผิดยิ่งเสียมารยาทกว่า โชคดีที่ในยุคโบราณดูออกว่าสตรีแต่งงานแล้วหรือยังจากทรงผม นางจึงตัดสินใจเรียกสตรีที่อายุมากกว่านางและแต่งงานแล้วว่า “พี่สะใภ้” ส่วนคนที่ยังไม่แต่งงานก็เรียก “พี่สาว” ถ้าอายุมากกว่านั้นก็เรียก “อาสะใภ้” สำหรับบุรุษก็ใช้หลักเดียวกัน
เว่ยจิ้งคงเลือกสวมชุดลำลองสีเรียบที่สุดแล้ว ทว่ารัศมีของเขาโดดเด่นเกินไป ทั้งยังสูงกว่าองครักษ์คนอื่นเกือบครึ่งศีรษะ ใบหน้าก็สะดุดตาเสียจนยากจะไม่มอง