เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 484 วาสนา
หนึ่งพันปีให้หลัง
เว่ยจิ้งมองจางเสี่ยวอิงอย่างลึกซึ้ง หญิงสาวของเขามาจากโลกในอีกหนึ่งพันปีให้หลังจริงๆ!
มิน่าเล่า นางจึงพิเศษถึงเพียงนี้ พิเศษจนทำให้เขาถูกดึงดูดอย่างลึกซึ้งตั้งแต่แรกพบ
“เป้ยเป้ย เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร” เขาถาม
โลกในภาพนั้นช่างงดงาม แม้แต่ชนบทห่างไกลและยากจนที่สุด เด็กๆ ก็ยังได้ร่ำเรียนหนังสือ โรงเรียนจัดอาหารให้วันละมื้อ ดูเหมือนครอบครัวของเด็กๆ ไม่ต้องเสียเงินสักอีแปะ อาหารมื้อนั้นเป็นข้าวขาวเม็ดงาม ทั้งยังมีเนื้อสัตว์และผักเคียง
ประณีตกว่าอาหารที่เขากินในค่ายทหารทุกวันมาก
“ข้าเองก็ไม่รู้ พวกเราออกจากเมืองหลวงด้วยรถ ตั้งใจจะมุ่งหน้าไปทุ่งหญ้าใหญ่เพื่อท่องเที่ยวโดยขับรถเอง ก็คือขับรถไปเที่ยวกันนั่นแหละ หลังจากเดินทางราว 2 ชั่วยาม พ่อของข้าหักหลบคนเดินถนนบนทาง แล้วรถก็พุ่งลงไปในคูน้ำข้างทาง คนในครอบครัวหมดสติไปหมด พอฟื้นขึ้นมาก็มาอยู่ที่ต้าเฉียนเสียแล้ว พวกเราทั้งครอบครัวกลายเป็นชาวต้าเฉียน รถบ้านคันนี้ก็กลายเป็นรถล่อ แต่พ่อบอกว่าตอนนั้นคนที่ท่านต้องหลบก็คือชาวต้าเฉียน เพราะบนถนนมีแต่รถที่ใช้สัตว์ลาก ก่อนเกิดเหตุพี่ชายของข้ายังได้ยินเสียงกีบม้าด้วย ภายหลังพวกเราวิเคราะห์กันว่าเสียงกีบม้านั่นน่าจะเป็นตอนที่เจ้าพากองทัพธงดำไปไล่ปราบเผ่าหู” จางเสี่ยวอิงกล่าว
ช่วงเวลาที่ข้ามภพมา นางคงไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันที่นางยังมีสติอยู่ นางจำได้ชัดเจนทุกอย่าง