เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 483 พันปี
ยามดึกสงัด สถานีพักม้าเงียบสนิท หากตั้งใจฟังให้ดีจะได้ยินเสียงหายใจของบุรุษที่หลับอยู่ ทั้งยังมีเสียงหายใจขององครักษ์ที่เข้าเวรอยู่ด้วย แต่กลับไม่มีเสียงหายใจของสตรีที่กำลังหลับใหล
เสียงหายใจของบุรุษกับสตรีนั้นแตกต่างกัน โดยเฉพาะเสียงหายใจของจางเสี่ยวอิงยามหลับ เว่ยจิ้งคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง หลายวันที่แบกนางเดินทาง ขอเพียงได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอของจางเสี่ยวอิงอยู่บนแผ่นหลัง เขาก็รู้สึกอุ่นใจอย่างยิ่ง
แต่ไม่มี! เขาไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของนางเลย!
ความรู้สึกที่ฝังลึกอยู่ในใจเขามาโดยตลอด ว่าจางเสี่ยวอิงอาจหายตัวไปอย่างไร้สาเหตุ บัดนี้ได้รับการยืนยันแล้ว หัวใจของเว่ยจิ้งบีบรัดแน่นเป็นก้อน เขาพยายามควบคุมอารมณ์อย่างสุดกำลัง จนเหงื่อผุดซึมบนหน้าผาก
เรือนที่เขาพักอยู่กับลานของจางเสี่ยวอิงมีเพียงกำแพงกั้น แม้ทั้งคู่จะเป็นคู่หมั้นกันแล้ว แต่เพื่อหลีกเลี่ยงคำครหา หากเงื่อนไขเอื้ออำนวย พวกเขาก็ยังพักกันคนละลาน หากแบ่งลานกันไม่ได้ ก็จะเว้นห้องพักให้ห่างกันอีก 2 ห้อง
นี่เป็นวันแรกที่พวกเขาออกเดินทางไปเป่ยหู ตามปกติแล้วจางเสี่ยวอิงไม่พาสาวใช้ไปด้วย เว่ยจิ้งเคยคิดว่านางไม่พาไปเพราะคนในบ้านมีไม่พอ จึงเสนอให้พาสาวใช้ 2 คนจากจวนกั๋วกงเว่ยไปคอยปรนนิบัติระหว่างทาง แต่จางเสี่ยวอิงปฏิเสธ บอกว่าตนทั้งร่างกายและจิตใจแข็งแรงดี ไม่จำเป็นต้องให้ผู้อื่นมาคอยรับใช้