เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 480 ส่งลา
บนหลังคารถบ้าน จางเสี่ยวหุนกำลังสอนน้องสาวบังคับอากาศยานไร้คนขับ คราวนี้เมื่อไปเฉวียนโจว เขาจะไม่พาอากาศยานไร้คนขับไปด้วย แต่จะเอาเพียงไฟฉายกับโคมไฟแคมป์ปิงไปใช้ส่องสว่างยามค่ำคืน นอกจากนี้ยังจะนำแผงโซลาร์เซลล์สองสามแผ่นกับแบตเตอรี่สำรองไปชาร์จไฟด้วย
จางเสี่ยวอิงคุ้นเคยกับการบังคับอากาศยานไร้คนขับมากขึ้นแล้ว หลังพี่ชายคอยชี้แนะ สำหรับพวกเขาแล้ว อากาศยานไร้คนขับลำนี้เป็นสมบัติล้ำค่าที่สุด เป็นสิ่งที่แสดงถึงเทคโนโลยีล้ำหน้าที่สุดในบรรดาข้าวของทั้งหมดที่พวกเขานำมายังต้าเฉียน ดังนั้นจะระมัดระวังเพียงใดก็ไม่ถือว่าเกินไป
“พี่ชายต้องเขียนจดหมายกลับบ้านมาบ่อยๆ นะ ข้าก็จะเขียนไปหา อย่างน้อยเดือนละ 1 ฉบับ” จางเสี่ยวอิงกล่าวพลางมองถนนในเมืองมืดมิดบนจอแสดงผลในมือ
“ตั้งใจหน่อย กลับฐานได้แล้ว! พี่จะเขียนไป” จางเสี่ยวหุนบอก
“พี่ชาย พารถบ้านไปเฉวียนโจวด้วยเถอะ ไม่อย่างนั้นคงลำบากมาก” จางเสี่ยวอิงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
รถบ้านใช้พยากรณ์อากาศได้ ซึ่งสำคัญอย่างยิ่งในเขตชายฝั่ง โดยเฉพาะหากพี่ชายต้องออกทะเลฝึกซ้อม ยิ่งจำเป็นเข้าไปใหญ่ ตอนนี้นางยังพัฒนาเทคโนโลยีวิทยุสื่อสารไม่ได้ ต่อให้นางตรวจสอบสภาพอากาศไว้ล่วงหน้าที่เมืองหลวง ก็ไม่อาจแจ้งข่าวให้พี่ชายทราบได้ทันท่วงที
ที่สำคัญคือ ตลอดปีเศษที่ผ่านมา พี่น้องทั้งสองต่างยุ่งไม่ว่างเว้น เรื่องหนึ่งต่อด้วยอีกเรื่อง แม้จะรู้ดีว่าวิทยุสื่อสารสำคัญเพียงใด แต่ก็ไม่มีเวลาและเรี่ยวแรงจะทุ่มเทให้การศึกษาและค้นคว้าด้านนี้