เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 479 สบสายตา
เด็กสาวผู้นั้นคือเซียวหยวนจิ่น เนื่องจากเพิ่งออกจากวังหลังไปร่วมงานเลี้ยงเทศกาลหลวง เครื่องแต่งกายบนกายจึงงดงามกว่าปกติมาก เดิมทีนางเดินมากับน้องชายอย่างหยวนช่าน ทว่าเซียวหยวนช่านไม่ชอบชมโคมไฟ จึงวิ่งไปดูการแสดงกายกรรมอีกฟากหนึ่ง
นางไม่มีสหายมากนักอยู่แล้ว ทั้งยังเคยคิดว่าปีนี้จางเสี่ยวอิงเพิ่งมาใช้เทศกาลโคมไฟในเมืองหลวงเป็นปีแรก จะชวนนางมาชมโคมด้วยกันดีหรือไม่ แต่พอนึกได้ว่าเทศกาลโคมไฟเป็นวันที่คู่หมั้นคู่หมายมาพบกัน เว่ยจิ้งคงไปอยู่เป็นเพื่อนจางเสี่ยวอิง นางจึงล้มเลิกความคิดนั้นไป
ที่จริงนางไม่ได้ชมโคมไฟมาหลายปีแล้ว ตอนเด็กๆ พ่อมักพานางไปชมโคม และให้นางขี่คอเสมอ หลังจากพ่อจากไป นางก็ปฏิเสธที่จะไปชมโคมอีก คืนนี้นับเป็นครั้งแรกที่นางออกมาชมโคมนับแต่พ่อจากไป แม้คืนนี้โคมประดับจะมีหลากหลายกว่าก่อน ถนนหนทางก็ครึกครื้นเป็นพิเศษ แต่นางยังคงอดคิดถึงพ่อไม่ได้ ความเศร้าในใจทำให้อยากร้องไห้
ทว่านางย่อมไม่แสดงอาการเสียกิริยาต่อหน้าผู้คนอีก โดยเฉพาะเมื่อดูเหมือนว่ามีคนสังเกตเห็นนางมากขึ้นเรื่อยๆ นางจึงเพียงทำทีสงบนิ่ง เดินชมโคมไปพลาง รำลึกถึงบิดาผู้ล่วงลับไปพลาง
ผู้คนบนถนนมีสารพัดชนชั้น เทศกาลโคมไฟเป็นวันที่ไพร่ฟ้าทั้งหลายร่วมสนุกกัน ไม่มีเหตุผลที่คนมีอภิสิทธิ์อย่างนางจะออกมาชมโคมแล้วต้องปิดถนนเป็นพิเศษ ดังนั้นแม้จะมีองครักษ์คอยกันผู้คนไม่ให้เข้ามาใกล้เซียวหยวนจิ่น แต่หลายคนก็ยังมองนางได้อย่างใกล้ชิด