เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 481 ท่าเรือ
กล่าวถึงคนไม่กี่คนในตำหนักฉินเจิ้ง พวกเขาล้วนคำนึงถึงความปลอดภัยของจางเสี่ยวอิงจริงๆ พ่อแท้ๆ อย่างจางเต๋อหยวนไม่ต้องพูดถึง ส่วนเว่ยจิ้งนั้นเห็นจางเสี่ยวอิงสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของตนเสียอีก ขณะที่กั๋วกงเว่ยรู้ดีว่าจางเสี่ยวอิงคือจุดอ่อนของบุตรชาย หากนางเป็นอะไรไป บุตรชายก็คงหมดสภาพไปด้วย ส่วนในสายตาฮ่องเต้ จางเสี่ยวอิงก็เป็นดั่งก้อนแก้วใส ต้องระวังไม่ให้แตกเป็นอันขาด
ฮ่องเต้ กั๋วกงเว่ย และเว่ยจิ้งย่อมพอรู้สถานการณ์บนทุ่งหญ้าอยู่บ้าง แต่หากจะบอกว่ารู้แจ่มแจ้งทุกอย่างก็คงเป็นแค่ฝัน ในยุคปัจจุบันมีดาวเทียมนานาชนิดอยู่บนฟ้าตั้งมากมาย คอยสอดส่องตลอด 24 ชั่วโมงก็ยังไม่อาจรู้ความเคลื่อนไหวทุกอย่างในพื้นที่หนึ่งได้ตลอดเวลา แล้วนับประสาอะไรกับยุคโบราณที่การสื่อสารต้องอาศัยนก
ดังนั้น ยิ่งมีปัจจัยที่ไม่แน่นอนมาก ระดับอันตรายก็ยิ่งสูงขึ้น คนเหล่านี้ล้วนไม่อยากให้จางเสี่ยวอิงต้องเผชิญอันตรายแม้เพียงน้อยนิด
แต่จางเสี่ยวอิงยืนกรานหนักแน่นเช่นนี้ จางเต๋อหยวนย่อมรู้จักนิสัยของบุตรสาวดี อีกทั้งเพราะมีรถบ้าน เขาจึงเป็นคนหนึ่งที่กังวลน้อยกว่า เขารู้ว่าบุตรสาวหวงชีวิตมากเพียงใด หากเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ นางย่อมต้องมุดเข้าไปหลบในรถบ้านแน่นอน
แน่นอนว่า หากบุตรสาวเลือกไม่ไป เขาย่อมสบายใจยิ่งกว่า แต่สิ่งที่เขารู้ดียิ่งกว่าคือ หากเดิมทีบุตรสาวช่วยชีวิตพระชายาอ๋องเป่ยหูและบุตรของนางไว้ได้ แต่กลับไม่ช่วย เกรงว่าชั่วชีวิตนี้นางคงไม่มีวันใช้ชีวิตอย่างเป็นสุข