เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 474 ต่างภพชาติ
เว่ยจิ้งสมคำร่ำลือว่าเป็น “เทพสังหาร” พอลงวิ่งในสนามก็ไม่มีใครป้องกันเขาได้ ทหารรักษาพระองค์บางคนถึงกับใจฝ่อทันทีที่เขาเข้ามาใกล้ แม้จะเข้าขวางก็ทำได้เพียงกัดฟันฝืนใจ ยังดีที่มีคนไม่กลัวอยู่บ้าง ที่สำคัญองค์หญิงอันหยางประทับอยู่ไม่ไกลและกำลังทอดพระเนตรอยู่ นางงดงามถึงเพียงนั้น จะให้พวกเขาขลาดเขลาต่อหน้านางได้อย่างไร!
ดังนั้นผู้เล่นทั้งสองฝ่ายจึงจับตาจางเสี่ยวหุนไปพร้อมกับคอยระวังเว่ยจิ้ง แต่ด้วยการบุกอันดุดันของเว่ยจิ้ง ทีมทหารรักษาพระองค์จึงยังคงแสดงท่าทีลนลานออกมา ไม่นานเว่ยจิ้งก็บุกเข้าไปยิงได้ 1 ประตู
ต่างจากทีมทหารรักษาพระองค์ ทีมกองทัพธงดำไม่มีท่าทีฉลองเมื่อทำประตูได้ สำหรับพวกเขาในอดีต การยิงประตูเป็นเรื่องปกติ จะยิงได้กี่ลูกก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของพวกเขา แข่งกันจบเกมทีไร มักเป็นฝ่ายชนะ 8 ต่อ 0 หรือ 9 ต่อ 0 หากทำให้พวกเขาโมโหขึ้นมา ก็อาจจัดไปสัก 12 หรือ 13 ต่อ 0 พอสิ้นปี ความเข้มข้นในการฝึกของทหารรักษาพระองค์ก็ต้องเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย
ปีนี้ประตูของพวกเขาถูกยิงเข้าไปได้ นับเป็นความอัปยศอย่างยิ่งแล้ว เพียงแต่คนที่ยิงได้คือจางเสี่ยวหุน ซึ่งเคยฝึกพวกเขามาก่อน อีกทั้งยังได้ยินมาว่าเขากลายเป็นพี่ชายภรรยาของแม่ทัพพวกเขาไปแล้ว นับเป็นคนกันเองครึ่งหนึ่ง พวกเขาจึงไม่รู้สึกเสียหน้าจนเกินไปนัก
แม่ทัพทหารรักษาพระองค์ที่นั่งข้างกั๋วกงเว่ยถูมืออย่างเสียดายแล้วกล่าวว่า “ท่านกั๋วกง แม่ทัพน้อยเว่ยช่างกล้าหาญเกินใครจริงๆ!”