เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 473 การปะทะ
ในยุคแรกเริ่ม จู๋จวี๋มีจุดประสงค์เพื่อใช้ฝึกทหาร เดิมทีเป็นเช่นนั้น ต่อมาจึงพัฒนากลายเป็นกิจกรรมนันทนาการในกองทัพ แม้ทีมฟุตบอลชายของพวกเราจะห่วยจนแทบกลายเป็นคำพ้องความหมายของคำว่าห่วย แต่คนโบราณของพวกเรากลับลุ่มหลงจู๋จวี๋อย่างยิ่ง ลุ่มหลงถึงระดับไหนน่ะหรือ?
บันทึกเก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับจู๋จวี๋กลับอยู่ในบันทึกประวัติศาสตร์ กล่าวถึงคนไข้ผู้หนึ่งของเปียนเชวี่ย เพราะหลงใหลจู๋จวี๋อย่างหนัก แม้อาการป่วยจะทรุดหนักแล้วก็ยังไม่ยอมทำตามคำสั่งแพทย์ ออกไปเล่นจู๋จวี๋ต่อ สุดท้ายถึงจะได้พบหมอเทวดาอย่างเปียนเชวี่ยก็ยังรักษาชีวิตไว้ไม่ได้
ในเมื่อมีผู้คนมากมายลุ่มหลงจู๋จวี๋ ย่อมมีผู้เชี่ยวชาญอยู่ไม่น้อย ต้าเฉียนเองก็เช่นกัน หลังจากมาถึงเมืองหลวง จางเสี่ยวหุนจึงพบว่ากีฬาจู๋จวี๋ในต้าเฉียนก็พัฒนาอย่างรุ่งเรือง ทักษะควบคุมลูกบอลสารพัดรูปแบบไม่ต่างจากฟุตบอลยุคปัจจุบัน ทั้งยังมีสนามฟุตบอลโดยเฉพาะ เรียกว่า “สนามจู๋เฉิง”
สนามจู๋เฉิงมีแนวกำแพงล้อมอยู่ทางตะวันออกและตะวันตก ส่วนทางเหนือและใต้สร้างตำหนักใหญ่ไว้ นอกจากไม่ได้ปูสนามหญ้าแล้ว ยังพิถีพิถันกว่าสนามฟุตบอลยุคปัจจุบันเสียอีก ทว่าเป็นสนามฟุตบอลระดับสูงสุด เปรียบได้กับรังนก ส่วนสนามระดับรองลงมาส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในสนามฝึกทหารของกองทัพ ขณะที่ชาวบ้านทั่วไปก็ได้แต่หาที่ว่างสักแห่งเล่นส่งลูกให้หายอยาก