เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 472 งานรื่นเริงคืนวันตรุษจีน
นี่เป็นปีใหม่ปีที่ 2 ที่ครอบครัวจางเสี่ยวอิงใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวง และยังเป็นปีใหม่ปีที่ 2 หลังจากพวกนางข้ามภพมาด้วย
แม้กับข้าวในปีนี้จะมากมายกว่าปีก่อนมาก อีกทั้งคนที่อาศัยอยู่ในจวนก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย แต่จางเสี่ยวอิงกลับสังเกตเห็นว่าพ่อแม่ของนาง รวมถึงพี่ชาย ต่างมีสีหน้าหม่นหมองอยู่บ้าง
ไม่ต้องเดาก็รู้ นางมั่นใจว่าเป็นเพราะพวกเขาไม่ได้กลับไปฉลองปีใหม่กับท่านปู่ย่าและท่านตาที่บ้านเกิดในเมืองเย่ติดต่อกันถึง 2 ปีแล้ว
ตอนอยู่ยุคปัจจุบัน ต่อให้ปู่กับย่าล่วงลับไปแล้ว พ่อของนางก็ยังกลับบ้านเกิดไปฉลองปีใหม่ทุกปี ตอนท่านตายังมีชีวิตอยู่ เขาก็พาท่านตากลับไปด้วย เพราะที่นั่นเป็นสถานที่ที่ท่านตาเคยใช้ชีวิตอยู่เป็นเวลานานเช่นกัน ผู้สูงวัยผู้นี้กระตือรือร้นที่จะกลับบ้านเกิดไปฉลองปีใหม่ยิ่งกว่าพี่น้องจางเสี่ยวอิงเสียอีก
“พวกเราจัดงานรื่นเริงคืนวันตรุษจีนแบบย่อมๆ กันเถอะ!” จางเสี่ยวอิงเสนอ เพราะต้องเฝ้าปีใหม่ นอกจากเด็กน้อยแล้ว ทุกคนต่างไม่เข้านอน ทั้งยังต้องนั่งล้อมวงกัน ยุคโบราณไม่มีวิธีฆ่าเวลาอะไรนัก แถมยังต้องอยู่กันอีกหลายชั่วยาม!
คนที่มานั่งเฝ้าคืนส่งท้ายปีเก่าในโถงใหญ่มีไม่น้อย นอกจากเฉินหลิงซิ่วกับเซียวสือเอ้อร์จะพาเด็กๆ กลับเรือนของตนไปเฝ้าปีใหม่แล้ว ก็ยังมีครอบครัวจางเสี่ยวอิงกับครอบครัวจางเต๋อจิ้น ฮูหยินหูกับเหยียนหมิงฮ่าวก็อยู่ด้วย รวมถึงครอบครัวซีซานเหนียง ซุนเสี่ยวอวิ๋น และองค์ชายน้อยเป่ยหู ปาเอ่อร์ตัว