เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 471 กลืนกินทีละน้อย
สตรีวัยเยาว์ 6 คน
เหล่าฮูหยินและคุณหนูที่เหลือในห้องลอบมองจางเสี่ยวหุนซึ่งยืนอยู่กลางห้อง พลางท่องคำเหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมาในใจ
ไม่ท่องไม่ได้จริงๆ!
คุณชายผู้นี้กำลังสนทนาถามตอบกับฮูหยินกั๋วกงเว่ยอย่างไม่ถือตัวและไม่ประจบประแจง ช่างชวนให้คนอิจฉาเสียเหลือเกิน
ในห้องก็มีคุณชายจากจวนอื่นที่มาก่อนหน้านี้เพื่ออวยพรวันเกิดให้ฮูหยินกั๋วกงเว่ยอยู่ด้วย ทว่ายามนี้ทุกคนกลับราวกับมองเห็นเพียงเขาคนเดียว เหล่าฮูหยินมองอย่างไรก็พอใจ พูดกันตามตรง แม่ทัพน้อยจางเหมาะจะเป็นลูกเขยมากกว่าคุณชายห้าเว่ยเสียอีก ทั้งสุขุมและอัธยาศัยดี ไม่เหมือนคุณชายห้าเว่ยที่บางครั้งมองแล้วก็ชวนให้รู้สึกหวาดหวั่น
แต่เขามีสตรีวัยเยาว์ถึง 6 คน แถมยังมีเด็กอีกคน!
พอเหล่าฮูหยินนึกถึงเรื่องนี้ก็อดเจ็บปวดใจไม่ได้ คนเช่นนี้เหตุใดจึงพาสตรีวัยเยาว์ 6 คนกลับจวนกันนะ!
พวกนางไม่ได้คิดซับซ้อนเหมือนเหล่าบุรุษในราชสำนัก รู้เพียงว่าคุณชายผู้นี้ดูหนักแน่นน่าเชื่อถือ รูปร่างหน้าตาก็ดีเยี่ยม แม้ชาติตระกูลจะด้อยไปบ้าง แต่เขามีความสามารถนี่นา จะก้าวหน้าขึ้นมาก็เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น
ส่วนเหล่าคุณหนูทั้งหลายต่างปวดใจราวกับถูกมีดกรีด ทั้งที่เขาเป็นคนดีถึงเพียงนั้น ไม่เพียงหน้าตาหล่อเหลา น้ำเสียงยามพูดก็ไพเราะ รอยยิ้มยังชวนให้คนอยากเข้าใกล้ แต่กลับมีสตรีวัยเยาว์ 6 คนที่ได้รู้จักเขาก่อนตนเสียแล้ว หากตนได้รู้จักเขาก่อน ไหนเลยจะมีเรื่องของสตรีทั้ง 6 คนนั้น!