เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 470 ประหลาด
นี่เป็นเสียงของหญิงสาววัยเยาว์ แม้แฝงความขุ่นเคืองอย่างชัดเจน แต่ก็ไม่ได้ดังมากนัก หากคนในเรือนไม่พากันเดินออกไปย่อมไม่ได้ยิน
“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
เสียงหนึ่งตอบอย่างหวาดๆ “ข้ามากับคุณหนูของข้า”
จางเสี่ยวอิงใจดิ่งวูบ นั่นเป็นเสียงของจางฝูหรง เห็นได้ชัดว่านางพบคนคุ้นเค้าเข้าแล้ว
นางเร่งฝีเท้าออกจากเรือน ก็เห็นหญิงสาวงดงามผู้หนึ่งกำลังถลึงตามองจางฝูหรง ส่วนจางฝูหรงก้มหน้า เอาแต่จ้องพื้น ไม่กล้ามองหญิงสาวผู้นั้น
วันนี้นางสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ตระกูลจางตัดให้ เพราะนอกจากครอบครัวของพวกเขาแล้ว ตระกูลจางก็ยังไม่มีบ่าวรับใช้คนอื่น เสื้อผ้าที่ตัดให้จึงไม่ได้ด้อยกว่าของเย่ซื่อมากนัก เพียงแต่คำนึงว่าพวกนางจะต้องติดตามไปเป็นแขกยังจวนอื่นด้วย จึงไม่อาจให้เสื้อผ้าของพวกนางดูดีกว่าเสื้อผ้าของบ่าวจวนอื่นมากเกินไป แบบเสื้อผ้าจึงปรับให้เลียนแบบรูปแบบของบ่าวในจวนอื่น ทว่ามองแล้วก็ยังดูดีมาก ใกล้เคียงกับเสื้อผ้าของบ่าวชั้นหนึ่งในจวนกั๋วกงเว่ยซึ่งเป็นตระกูลชั้นสูงสุด อีกทั้งนางยังได้กินดีอยู่ดีที่ตระกูลจาง และอยู่ในวัย 16–17 ปีที่สดใสอ่อนเยาว์ จึงดูแข็งแรงและมีชีวิตชีวากว่าตอนเพิ่งมาถึงตระกูลจางมาก
ช่วงนี้เวลาออกจากจวน จางเสี่ยวอิงมักพานางไปด้วย เพราะจำเป็นต้องมีคนช่วยดูแลและถือของใช้ส่วนตัว เช่น หีบเครื่องประทินโฉม หรือเสื้อผ้าสำรองสำหรับเปลี่ยนทันทีหากชุดเปื้อน