เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 468 ทับทิม
ณ ลานด้านหลังหอจิงหยวน ฮูหยินกั๋วกงเว่ยนั่งดื่มชาอยู่ในห้องรับรองแขกซึ่งเป็นห้องทำงานอุ่นสบายของหลี่หลาน เมื่อได้ยินเสียงเด็กเล็กเล่นหัวเราะคิกคักจากห้องข้างๆ นางจึงถามว่า “น้องชายของท่านหญิงอันผิงอยู่ห้องข้างๆ หรือ?”
จางฝูหรงซึ่งรับหน้าที่ต้อนรับแขกพยักหน้าตอบ “เรียนฮูหยิน เป็นคุณชายน้อย 2 คนในบ้านเจ้าค่ะ”
“ข้าจะไปดูสักหน่อย” ฮูหยินกั๋วกงเว่ยกล่าว วางถ้วยชาลุกขึ้น แล้วเดินไปยังห้องข้างๆ
ห้องทั้ง 2 แท้จริงแล้วเป็นห้องใหญ่ห้องเดียวที่กั้นแบ่งออกจากกัน เดินผ่านประตูก็ถึงกัน
“ฮูหยิน” ฮูหยินหูซึ่งอยู่ในห้องเลี้ยงทารกข้างๆ เห็นฮูหยินกั๋วกงเว่ยเข้ามา ก็รีบลุกจากโต๊ะทำงานของตนขึ้นคำนับ
“ไม่ต้องมากพิธี เด็ก 2 คนนี้ตามมารดาของท่านหญิงอันผิงมาที่นี่ทุกวันหรือ?” ฮูหยินกั๋วกงเว่ยถาม
หน้าต่างของห้องนี้กรุด้วยแก้วกระจกแผ่นใหญ่ แสงแดดส่องผ่านเข้ามา ทำให้ห้องดูกว้างขวางสว่างไสว แท่นเตี้ยที่เด็กทั้ง 2 เล่นกันชิดอยู่กับผนัง มีขนาดใหญ่พอๆ กับเตียงมีเสา 2 หลัง สูงจากพื้นราว 1 ฉื่อ ทั้งยังมีรั้วกั้นป้องกันเด็กตกลงมา ด้านบนปูด้วยเสื่อฟางธรรมดา บนเสื่อมีแผ่นกระดาษแข็งๆ หลายแผ่นวางกระจัดกระจาย
ฮูหยินกั๋วกงเว่ยเดินเข้าไปหยอกล้อเด็กน้อยทั้ง 2 พลางหยิบแผ่นกระดาษขึ้นมาพินิจอย่างละเอียด กระดาษแผ่นนั้นเรียบลื่นเป็นอย่างยิ่ง ด้านหนึ่งเป็นภาพสิ่งต่างๆ ทั้งดอกไม้ใบหญ้า ต้นไม้ ปลา แมลง นก และสัตว์ ภาพแต่ละภาพเหมือนจริงประหนึ่งมีชีวิต อีกด้านเขียนชื่อของสิ่งเหล่านั้นไว้ ตัวอักษรมีขนาดใหญ่และเส้นขีดชัดเจน