เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 467 เครื่องบรรณาการ
สองครั้งหลังมานี้ที่ฮ่องเต้เสด็จออกจากวัง จางเสี่ยวหุนเป็นผู้รับผิดชอบดูแลความปลอดภัย ก่อนหน้านี้กำลังรักษาความปลอดภัยข้างพระวรกายฮ่องเต้ล้วนคอยประสานงานกับเขา ทว่าฮ่องเต้ก็ทรงเข้าใจดีว่าไม่อาจให้จางเสี่ยวหุนติดตามพระองค์ไปตลอด จางเสี่ยวหุนมิได้มุ่งหมายทางนี้ หากฝืนทำก็คงไม่อาจทำได้อย่างสบายใจ ที่สำคัญยิ่งกว่าคือจางเสี่ยวหุนยังมีประโยชน์ด้านอื่น ในฐานะฮ่องเต้ สิ่งสำคัญที่สุดคือทรงรู้ว่าควรวางคนไว้ในตำแหน่งใด
ส่วนจางเสี่ยวหุนก็ถ่ายทอดหลักการรักษาความปลอดภัยในยุคอาวุธปืนที่ตนรู้มาให้หัวหน้าผู้รับผิดชอบถวายการอารักขาฮ่องเต้โดยไม่ปิดบัง หัวหน้าผู้นี้มิใช่แม่ทัพทหารรักษาพระองค์ แต่เป็นชายวัยกลางคนหน้าตาธรรมดาผู้หนึ่ง จางเสี่ยวหุนรู้ดีว่ากองกำลังที่เขาบัญชาการมิได้มีเพียงองครักษ์สกุลเซียวเท่านั้น ยังมีองครักษ์อีกกลุ่มที่ซ่อนตัวอยู่ หรือก็คือองครักษ์ลับ พวกเขาต่างหากคือผู้พิทักษ์ที่แท้จริงข้างพระวรกายฮ่องเต้ ส่วนงานที่จางเสี่ยวหุนรับผิดชอบเป็นเพียงการรักษาความปลอดภัยชั้นนอก
มิน่าเล่า ฮ่องเต้ในสมัยโบราณส่วนใหญ่จึงอายุไม่ยืน นั่งอยู่บนบัลลังก์ตำแหน่งนี้ แม้แต่ตอนนอนก็ยังไม่อาจหลับได้อย่างสงบ
คนที่นอนไม่หลับอย่างสงบอีกคนก็คือจางเสี่ยวอิง