เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 465 เสด็จมาด้วยพระองค์เอง
หิมะตกหนักเป็นช่วงๆ ติดต่อกันหลายวัน หิมะที่ทับถมบนถนนกองสูงอยู่สองข้างทางถึงครึ่งเมตร เมื่อแสงอาทิตย์ส่องกระทบก็ขาวจ้าจนแสบตา
ใกล้สิ้นปีแล้ว เพราะการคำนวณด้วยลูกคิดแพร่หลายไปทั่ว ไม่ว่าจะเป็นกรมบัญชีกลางในหกกรมแห่งเมืองหลวงหรือบัญชีในจวนต่างๆ ล้วนปิดบัญชีปลายปีกันเสร็จตั้งแต่เนิ่นๆ ผู้คนที่ออกมาเดินเล่นตามถนนจึงมีมากกว่าปีก่อนๆ หลายเท่า
ทว่าถนนจากพระราชวังไปยังประตูเมืองชั้นในด้านใต้กลับไร้ผู้คน ทั้งสองข้างทางมีทหารรักษาพระองค์เรียงรายเต็มไปหมด ชาวบ้านต่างสงสัย นี่มันขบวนเสด็จของฮ่องเต้ชัดๆ! แต่ฤดูหนาวเช่นนี้ก็ไม่ใช่ช่วงเหมาะแก่การล่าสัตว์ แล้วฝ่าบาทจะเสด็จไปที่ใดกัน?
ในพื้นที่โล่งแห่งหนึ่ง ห่างจากประตูเมืองชั้นในด้านใต้ของเมืองหลวงราว 15–16 ลี้ มีอาคารประหลาดตั้งอยู่ หลังคาแบนราบ ด้านหน้าอาคารมีชานชาลากว้างขวาง ใต้ชานชาลามีรางประหลาดสี่เส้น รางเหล่านั้นทอดไปทางตะวันตก ก่อนจะรวมเป็นเส้นเดียว แล้วมุ่งยาวไปยังภูเขาไกลลิบทางตะวันตก
ตั้งแต่ยามรุ่งสาง พื้นที่บริเวณนี้ก็อยู่ภายใต้กฎอัยการศึก หลี่ลู่หย่วนกับบิดาของเขา หัวหน้าคนงานหลี่ เดินไปมาอยู่บนชานชาลา หัวหน้าคนงานหลี่ถูมือไม่หยุด สายตาจับจ้องเครื่องจักรประหลาดที่จอดอยู่บนราง ซึ่งถูกลากมาถึงที่นี่ตั้งแต่หลายวันก่อน เขาได้ยินมาว่าสิ่งนี้เรียกว่ารถไฟ สำหรับเขาแล้ว รถไฟขบวนนี้ใหญ่โตมหึมา ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นการทดลองเดินหัวรถจักรหลายครั้ง กำลังขนส่งที่แสดงออกมาทำให้เขาตกตะลึงไม่น้อย